Assassinated (Voltooid✔)

Ontsmettingsmiddelen en medicijnen

Ik sprint richting de parkeerplaats die op dit moment verlaten is. Dat is maar goed ook. Ik maak de knoop los van de paarden die naast de dichts bijzijnde koets staan. Twee grote, zwarte paarden. In tegenstelling tot mensen schrikken ze niet van me, maar tillen gewoon rustig hun hoofd op. Dan spring ik op de bok en grijp de teugels stevig vast. Ik weet hoe ik moet mennen, maar toch geef ik niet het sein van vertrek. Er is namelijk één probleem: ik weet niet waar ik heen moet, weet niet waar ik ben. 

Maar problemen zijn er om opgelost te worden, en mijn oog valt op een perkamenten rol binnen in de koets. Snel klim ik erheen om hem te pakken. Ik rol met mijn ogen omdat de eigenaar van deze koets de deur niet eens op slot heeft gedaan! Ze maken het me wel behoorlijk makkelijk vandaag. Nieuwsgierig maak ik de rol open, en vanbinnen juich ik als ik zie dat het een kaart is. De route naar het paleis is aangegeven, en dat komt heel goed uit. Ik klim op de bok, en geef de paarden het sein van vertrek. 

Na ongeveer twee uur in volle galop gereden te hebben komen we eindelijk aan bij het paleis. Dat is voor mij fijn, maar nog meer voor de paarden. Het zweet ligt in druppeltjes op hun ruggen, en ik heb een beetje medelijden met ze. Ze hebben twee uur achter elkaar gegaloppeerd, zonder te stoppen. Maar het gaat hier om een kwestie van leven of dood, dus ik kon niet anders. Ik spring van de koets af, bind de paarden aan een paaltje en ren richting de ingang van het paleis.

Ik moet denken aan een andere keer dat ik hier was, de eerste keer dat ik mét toestemming naar binnen ging. Toen rende ik ook, en verbaasde ik Aiden over mijn snelheid. En nu ren ik weer, en waar ik de vorige keer al snel ging, ga ik nu nóg sneller. Ik moet op tijd zijn, dat moet gewoon! Ik moet de zieke koning redden!

Zodra ik het paleis binnen ben, hoor ik de geluiden. Het is een en al chaos. Edelen vluchten, bedienden zitten in elkaar gedoken van angst en bewakers liggen dood of bewusteloos op de grond. Vier assassins zijn genoeg om het hele paleis in chaos te krijgen. Vier assassins en iedereen is er geweest, ook de zieke koning. Maar niet als het aan mij ligt. Ik moet hem eerder vinden dan Ethan. Ik kan me herinneren dat Aiden me ooit verteld heeft waar de ziekenzalen zijn. Rechtervleugel, helemaal achteraan. Maar meer weet ik ook niet, het zou zelfs kunnen dat de koning een aparte ruimte heeft. Maar ik moet toch ergens beginnen? Het paleis is groot, dus volg ik mijn gevoel maar en ren door willekeurige gangen naar achteren toe in de rechtervleugel. 

Al snel vind ik een deur met een bordje ernaast waarop staat: 'Ziekenzaal, verboden toegang voor onbevoegden. ' Hier zal het wel zijn. Ik doe zachtjes de deur open en sluip naar binnen. Het eerste wat me opvalt is de sterke geur van ontsmettingsmiddelen en medicijnen. Ik ben in een grote zaal met ziekenbedden. Sommige zijn leeg, maar lang niet allemaal. Ongeveer tien paar ogen staren me angstig aan. ''Niet nóg een,'' hoor ik iemand mompelen. Het is een oude vrouw, haar gezicht is bleek en ze ligt aan een infuus. Ik kom dichterbij, en ze kijkt me een beetje bang aan. ''Rustig maar, ik doe niks,'' zeg ik zachtjes. Ze lijkt me te geloven en knikt me voorzichtig toe. ''Heb je meer mensen in kleren zoals ik gezien?"' Vraag ik haar. Ze schudt hevig haar hoofd op en neer. ''Ja, nog geen minuut geleden. Ze gingen die deur daar in, waar op staat verboden toegang. Er ligt iemand die héél ziek is, ik weet niet wie het is. Ga snel, meisje. Voor het te laat is!''