Assassinated (Voltooid✔)

Het laatste gevecht...

''Opsplitsen! Wij gaan naar het paleis, jullie gaan de muur in!'' Ethan heeft de leiding genomen en alle assassins luisteren. We zijn nog met z'n achten, en samen rennen we naar de parkeerplaats. Ethan wijst vier jongens aan die met hem meegaan naar het paleis, en ik moet met mijn groep de muur ingaan, helemaal omhoog. Boven achter het glas zitten onze vijanden. Ik zie dat mijn groep bestaan uit Will en twee jongens. Een met een donkere huid en zwarte haren. Hij is stevig gebouwd, en ik weet me te herinneren dat hij Tylor heet. Ik weet niet wie de andere jongen is, maar dat doet er niet toe. Alle drie volgen ze me, richting de trap die leidt naar boven. Ik ben de leider van deze groep tijdens onze gevaarlijke missie. 

Bij het trappenhuis aangekomen hoor ik plotseling geschreeuw. Ik laat de andere drie alvast voor gaan en zelf draai ik me om. Meteen zie ik dat dit nog gevaarlijker gaat worden. Iedereen achter glas heeft mijn woorden gehoord, en iemand heeft naar de kazerne gebeld. Enorme groepen met soldaten springen uit hun tanks en stormen op ons af. Ik zie dat Ethan een van de auto's open heeft gekregen, en met piepende banden rijdt hij weg. Ik hoor geweerschoten en zie dat er gaten komen in de achterkant van zijn auto. Dat ging maar net goed! Flink wat soldaten springen weer in hun tanks en zetten de achtervolging in. De andere komen mijn richting uit. Ik heb alleen drie werpmessen, en één mes dat niet eens als wapen bedoeld is. Daar moet ik het maar mee doen. Ik ga Will en de rest een voorsprong geven en de soldaten tegen houden. 

Ik wacht tot ze dichterbij zijn gekomen, en buk om de aanvliegende kogels te ontwijken.Er zijn een stuk of tien soldaten, ik denk dat het me wel gaat lukken. Ik ren een klein stukje naar voren, maak een schijnbeweging naar links en buk tegelijkertijd om nog twee kogels te ontwijken. De knallen doen zeer in mijn oren en alle rennende soldaten laten het zand op de grond stuiven zodat mijn ogen beginnen te prikken en ik niet veel kan zien. Ik hoor nog een kogel aankomen en in een reflex werp ik me opzij. Ik beuk een van de soldaten tegen de grond en sla met de botte kant van mijn mes tegen zijn slaap. Hij is bewusteloos, en er is geen tijd om het klusje af te maken. Weer moet ik opzij duiken om kogels te ontwijken, en meteen daarna ga ik in de aanval. Ik werk nog drie soldaten tegen de grond, bukkend en springend. Ik bevind me midden in de groep soldaten, wat maakt dat ze niet durven te schieten. Straks raken ze één van hun medesoldaten. Ik sta op een strategische plek, en maak daar handig gebruik van. Binnen een mum van tijd staan er nog twee soldaten overeind. Ik zie pure doodsangst in hun ogen en ze draaien zich om, op weg naar hun veilige tanks. 

Ik draai me om en ren weer terug naar het trappenhuis. Eenmaal daar binnen draai ik de deur op slot. Natuurlijk krijgen de soldaten die eventueel nog komen dat gemakkelijk open, maar het geeft ons iets meer tijd. Ik ren de trappen op en bereid me voor op een vreselijke strijd...