Assassinated (Voltooid✔)

doodsbloed

Meteen zie ik dat er flink wat is gebeurt in de tijd dat ik van de muur af naar hier ben gekomen. Het gevecht is niet meer helemaal in het midden, maar opgeplitst in twee- en drietallen. Ik zie Beal op de grond liggen, en ergens verderop nog iemand. Ik weet niet wie het is, hij is haast onherkenbaar geworden. Donkerrood bloed stroomt uit een enorme snee in zijn bovenbeen. Alleen die wond al gaat hem het leven kosten, maar hij heeft er nog meer. Ik kan niet zien waar zijn ogen in zijn gezicht zitten want dat is helemaal bedekt met bloed. Hij ligt ongeveer twintig meter van mij vandaan, en ik zie zijn borstkas nog zachtjes op en neergaan. Ik onderdruk de neiging om hem te gaan helpen met de verbanddoos. Het is voor hem te laat, maar voor de rest nog niet. Ik heb belangrijke dingen te doen.

De gevechten zijn voornamelijk aan de andere kant van de grote arena en niemand heeft gemerkt dat ik binnen ben gekomen. Niemand, behalve één: Ethan. De grote grijns op zijn gezicht verbaasd me. Het lijkt alsof hij precies weet waar ik mee bezig ben, wat op zichzelf al absurd is. Daarnaast kijkt hij ook alsof hij van plan is me te helpen. Hij staat in zijn eentje tegen de muur geleund, waarschijnlijk was hij alleen aan het toekijken. Geen assassin die hem heeft opgemerkt. Maar nu loopt hij naar me toe en aan zijn manier van bewegen zie ik dat hij gewond is. Maar des ondanks loopt hij vastbesloten op me af, weg van het gevecht. De andere assassins zijn zo geconcentreerd bezig dat ze ons gewoon niet zien! Ik hou mijn mes stevig vast voor het geval hij toch niet begrijpt waar ik mee bezig ben, maar ik denk niet dat dat het geval is.

''Goed gedaan,'' zegt hij als hij bij me is aangekomen. Ik grijns wat onhandig naar hem, benieuwd naar wat hij gaat doen. Alleen... Hij doet niks. Hij kijkt me alleen maar aan alsof hij verwacht dat ik nu iedereen ga redden. ''Nou, doe het dan,'' zegt hij na een tijdje. Verward schud ik mijn hoofd. Hij heeft gelijk, ik kan niet langer wachten. Ik moet het nu doen, anders is het te laat. In mijn hoofd bedenk ik wat ik ga zeggen. Het is van levensbelang dat ik de woorden goed uitkies. Dit is mijn enige kans, en die kan ik niet verpesten. Ik zet de megafoon tegen mijn lippen, klaar om mijn belangrijke woorden door de arena te laten galmen. Nog één keer adem ik diep in. Dan begin ik te spreken.