Assassinated (Voltooid✔)

PAyBacK

Ik ga klaarstaan op de grote mat, en Shane doet hetzelfde tegenover me. ''Durf je nog wel?'' Vraagt hij spottend. Ik kijk hem minachtend aan. ''Durf jij nog?'' Ik hoor iemand fluiten en draai me om. Alle jongens hebben zich verzameld, ze staan in een grote kring om ons heen. ''Wie gaat er winnen?'' Roept Shane naar ze. ''Shane!'' Roepen ze in koor. Beal komt er bovenuit. Als ik zijn blik opvang zie ik hoe kwaadaardig hij kijkt. ''Zora!'' Roept Will. Ik grijns naar hem. Plots krijg ik een vreemd gevoel, en ik draai me om. Achter me staat Ethan. Hij kijkt me aan met zijn ijsblauwe ogen en probeert iets te zeggen. Ik weet niet wat hij bedoelt, hij is zo mysterieus. Ik huiver.

''En start!'' Roept Shane plotseling onverwachts, en hij stormt naar voren. Ik stond niet klaar, en kan hem maar net ontwijken. Snel draai ik me om, buk en rol onder zijn benen door. Als ik achter hem sta trap ik tegen zijn onderrug aan zodat hij naar voren valt. Ik spring op zijn rug, en zet zijn armen en benen klem tegen de grond. Zijn lichaam onder me gaat tekeer, en bijna weet hij zich lost te worstelen, maar ik ben sterker. De jongens tellen gezamenlijk, en als ze bij tien zijn laat ik hem los. Ik trap hem nog een keer keihard tegen zijn enkel, en kijk hem kwaad aan. ''Die had je nog tegoed.'' De jongens joelen, en kijken me allemaal vol verbazing aan. ''Nog iemand die durft?'' Ik lach hardop als het doodstil blijft. 

De rest van de dag verloopt rustig. Samen met Will ga ik verschillende onderdelen af. Ik merk dat veel jongens naar me kijken, met blikken vol verbazing en ongeloof. Sommige blikken kan ik niet zo goed plaatsen. Het geeft me een goed gevoel om eens te laten zien wat ik in me heb, en ik word ook niet meer uitgelachen. Iedereen heeft bewondering voor me, en dat vind ik wel prettig. 

Als ik aan het einde van de dag uitgeput op mijn bed neer plof zie ik hem. De enveloppe met de zegel van het koninklijke paleis. Nu al een antwoord? Dat is snel. Gretig lees ik de woorden van Aiden. Hij verteld over hoe het nu gaat in het paleis. Hij heeft ruzie gehad met Gaston over het rijk. Hij probeerde hem over te halen, hem te bereiken maar kwam erachter dat het onmogelijk is. Gaston wil niet dat het goed komt met het rijk. Ook heeft hij ruzie gehad over de kermis, hele grote ruzie. Maar hij schrijft dat hij er geen spijt van heeft. Ik glimlach.

Hij schrijft ook dat hij heel erg moest lachen bij mijn stuk over het voedselgevecht, en dat hij het jammer vond dat hij er niet bij was. Hij zou het gezicht van Beal best eens willen zien, onder de chocolade.

Maar het mooiste vind ik toch wel de laatste regels. Ik lees ze steeds overnieuw.