Assassinated (Voltooid✔)

After all...

De dag dat de prins kwam was ik opvallend kalm. Geen zenuwen, alleen vastberadenheid. Ik zou hem imponeren en laten zien dat ik kan winnen. Ik hoorde de voetstappen al van ver aankomen, mijn gehoor is boven gemiddeld, maar toch minder geworden in de jaren dat ik opgesloten was. VIJF JAAR! En niet voor niets in de beste gevangenis van het rijk. Zelfs voor mij geen enkele kans op ontsnappen. Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar na de laatste keer, toen ik bijna was ontsnapt, werd ik opgesloten in de aller diepste en aller donkerste kerker van allemaal.

En nu komt de prins tevoorschijn en in één seconde scan ik zijn ogen. Ik zie angst, hoop en moed. Ik grinnik. Vind hij zichzelf nou dapper omdat hij naar mij toe durft? Zou hij de enige zijn die het aandurfde om mij als assassin te kiezen voor het toernooi? Dat lijkt me best nog mogelijk.

Hij is niet alleen. Natuurlijk is hij niet alleen. Aan zijn zijdes staan twee zwaar bewapende mannen, die me argwanend aankijken, en achter hem nog drie. Hij schraapt zijn keel en begint te spreken: ''Zo, Zora. Ik denk niet dat ik hoef uit te leggen waarom ik hier ben?'' Ik schud mijn hoofd en rol met mijn ogen. Hij kijkt me lang aan, en ik wend mijn blik af. Hoelang is het geleden dat ik andere mensen heb gezien die me zo lang aandurfden te kijken? ''Wat vind je ervan?'' vraagt hij dan. Ik open mijn mond, maar er komt alleen gekraak uit. Een geamuseerd lachje verschijnt om de lippen van de prins. Lacht hij me nu uit? Dat kan ik niet laten gebeuren! ''Hou toch op,'' zeg ik half grommend. Het lachje verdwijnt. ''Kom, we nemen haar mee,'' zegt een van de bewakers. ''Wacht nog even, eerst wil ik zien wat ze kan. Maak het slot open. Nu,'' zegt de prins. De bewakers kijken elkaar aarzelend aan, maar een bevel is een bevel, en ze maken de cel open. Niet met een sleutel, het is natuurlijk wel de best beveiligde kerker van het hele rijk. Er moet van alles gebeuren voor hij open gaat. Codes, vingerscans, oogscans en noem maar op. 

Tien minuten later loop ik met ze mee mijn kerker uit. Er zijn vijf pistolen op me gericht, en nog mag ik niet loslopen. Mijn handen zijn op mijn rug gebonden en een van de bewakers houdt het touw stevig vast. We komen in een klein zaaltje. Twee bewakers gaan bij de uitgangen staan zodat ik niet weg kan. De prins kijkt me vol verwachting aan. Ik kijk spottend terug, en trek een wenkbrauw op. ''Wat?'' Hij denkt even na. ''Laat eens zien wat je kan, Zora.'' Ik snuif. ''Ik zit vast, meneer de attente prins meneer,'' zeg ik sarcastisch. ''En wat kan ik hierbinnen laten zien? Ik wil best iets laten zien, maar dan buiten. En los.'' Ik hoor de bewakers met elkaar fluisteren terwijl de prins nadenkt. ''Oké,'' zegt hij dan. Die zag ik niet aankomen. ''Maar meneer, u weet toch hoe gevaarlijk ze is? Straks ontsnapt ze, en wat wilt u dan?'' ''Daar heb je wel gelijk in,'' zegt de prins bedenkelijk. Ik stap naar voren. ''Ik ben vijf jaar niet buiten geweest. Mijn conditie is niks vergeleken met wat het ooit was. Normaal zou ik natuurlijk vijf bewapende mannen makkelijk aankunnen, maar nu betwijfel ik dat.'' Het lachje verschijnt weer om de lippen van de prins. Wat een onbenullige prins. ''Oké, we gaan naar buiten. Je hebt me overtuigd.'' Angstig lopen de bewakers naar me toe om me los te maken. ''Weet u het zeker, meneer?'' vraagt er een nog voor de zekerheid. ''Natuurlijk,'' zegt hij. Dan worden de strakke handboeien losgemaakt en wrijf ik even over mijn zere polsen. Met alle pistolen op me gericht lopen we naar buiten.