Assassinated (Voltooid✔)

A true story.

''Dat vind ik ook, ja,'' zegt Aiden. Ik kijk op mijn horloge; het is al half elf. Aiden en ik zitten op mijn kamer bij het raam, en we praten over van alles en nog wat. Dit is al de derde avond op rij dat hij mijn gezelschap opzoekt, wat me enigszins verbaasd. Ik merk dat ik hem steeds aardiger begin te vinden, hij is toch niet zo'n idioot zoals ik in het begin dacht. En dat vreemde lachje van hem, dat is eigenlijk best schattig. 

Ik vertel over mijn familie, over Jonah en waarom ik een assassin ben geworden. Ik vertel hoe ik in de gevangenis terecht ben gekomen, en dat ik daar geen spijt van heb. Aiden vertelt me over zijn familie. Maar het valt me op dat hij niet veel verteld over zijn vader. Alleen over vroeger verteld hij. Hij houdt iets achter, ik weet alleen niet wat. Maar daar wil ik wel heel graag achter komen. 

''Denk je dat je klaar bent voor morgen?'' Vraagt Aiden nu. Ik knik zelfverzekerd. ''Vast wel. Ik weet hoe ik het aan ga pakken, niet te goed lijken maar wel doorgaan. Maar ik ben wel een beetje zenuwachtig. Straks moet ik tegen een van die spierbundels,'' zeg ik eerlijk. Aiden glimlacht naar me. ''Je hoeft je geen zorgen te maken; zelfs die spierbundels kun je met gemak aan. Ik geloof in je.'' Hij legt zijn hand op mijn knie. ''Dankjewel.'' Weer glimlacht hij. Oh, die glimlach. Die is zo ontzettend mooi en lief! Ik schrik van mijn eigen gedachten. Wat denk ik nu allemaal? Hij is de prins, Zora! Ik duw Aidens hand van mijn knie af en wijs op mijn horloge. ''Het is al laat, ik moet gaan slapen. Anders ben ik niet fit voor morgen.'' Aiden schrikt duidelijk van de vreemde wending, maar staat op en loopt naar de deur. ''Slaap lekker, Zora,'' zegt hij. Ik reageer niet.