The Exchange Program

Hoofdstuk 3

Het is 5 januari wat inhoudt dat ik vandaag vertrek naar Amerika.

Gisteren heb ik afscheid genomen van Ella. We hebben toch wel een traan gelaten aangezien we al 10 jaar beste vriendinnen zijn en nog nooit zo lang zonder elkaar zijn geweest. Gisteren heeft Ella mij nog een armbandje gegeven. Zij heeft dezelfde zodat we toch een soort van bij elkaar zijn.

Nu sta ik op Schiphol met mam, pap en Justin. "Oh lieverd ik ga je zo missen" zegt mam huilend. "Ik jullie ook" zeg ik en een traan verlaat mijn oog. We omhelzen elkaar nogmaals en daarna ga ik naar Justin. Hij neemt me in een stevige knuffel. "Let goed op jezelf Miles" zegt hij. "Komt goed. Succes met mam en pap in je eentje" zeg ik met een kleine lach terug. Ik zie dat Justin het moeilijk heeft maar hij laat dat nooit aan mij merken. "We facetimen elke dag!" belooft hij me.

Na een half uur is het dan toch echt het moment om in het vliegtuig te stappen. Ik neem plaats aan het raam en doe mijn oortjes in. Ik zet het nieuwe album van Galantis op en kijk doelloos uit het raam.

Na een vliegreis van 10 uur kom ik aan op het vliegveld van Seattle. Ik loop naar de bagageband en pak mijn koffer zodra ik hem spot. Samen met mijn bagage loop ik het aankomst gedeelte. Ik ben op zoek naar een bordje waar mijn naam op staat. Mijn gastfamilie zou mij komen ophalen. Na 5 minuten zoeken zie ik een witbordje met mijn naam erop. Ik loop op een man en een vrouw af. "Hallo jij bent Miley?" vraagt de vrouw. "Dat klopt" zeg ik een beetje nerveus. "Geweldig! Ik ben Gabriële de Ponte en dit is mijn man Raul de Ponte" zegt ze blij en geeft mij een hand. Vreemde achternaam voor een Amerikaans gezin denk ik bij mezelf.

Samen lopen we het vliegveld uit en stappen een auto in. Het is een typische Amerikaanse SUV. Raul zit achter het stuur, Gabriële in de bijrijderstoel en ik op de achterbank. "Hoe was je reis?" vraagt Gabriële vriendelijk. "Wel goed hoor. Al is 10 uur wel lang" zeg ik met een klein lachje. Gabriële lacht en vertelt me dat de jetlag nog erger zal zijn. Oh ja. Die was ik even vergeten.

Na driekwartier rijden komen we aan bij het huis wat voor het komende half jaar ook mijn huis zal zijn. Het is zo'n typisch mega Amerikaans huis. Ik heb daar nooit het nut van gesnapt. Waarom zou je zo'n achterlijk groot huis willen?

We stappen uit en met z'n drieën lopen we het huis binnen. "Ik zal je even een korte rondleiding geven" zegt Gabriële en haakt haar arm in de mijne en sleept me mee. Ik ben serieus als ik zeg dat de rondleiding een uur heeft geduurd. Een uur! Mijn kamer is aan het einde van de hal op de eerste verdieping. De kamer aan de linker kant is van Gabriële en Raul. De kamer aan de rechterkant is van hun zoon Alex die ik nog niet gezien heb vandaag. Hij is namelijk nog op school. Dezelfde school als waar ik na het weekend ook naartoe ga.

Ik zit alleen in mijn kamer mijn koffer uit te pakken. Als ik dat gedaan heb plof ik op bed neer. Ik pak mijn telefoon en facetime Justin. "Hey Miley! Gaat alles daar goed?" vraag Justin direct als hij opneemt. "Jahoor maar ben helemaal gaar van die reis" zeg ik zuchtend. "Haha ja die kan ik snappen. Hoe zijn de mensen daar?". "Ze zijn aardig. En het huis hier is zo mega!" antwoord ik.

Na een half uur wordt mijn naam geroepen. Ik kijk op mijn Apple Watch en zie dat het etenstijd is. Ik loop mijn kamer uit naar onder opzoek naar de eetkamer.