The Exchange Program

Hoofdstuk 39

We zijn een week verder. Om precies te zijn vrijdag. De afgelopen dagen keek ik uit naar deze dag. Vandaag mag ik eindelijk weer zonder krukken gaan lopen. De afgelopen twee weken waren zo lastig met die rotdingen! Ik kom net van de dokter vandaan die mijn enkel bekeken heeft. Ik mag weer alles doen zoals voorheen! Toen ik thuiskwam heb ik direct me omgekleed in een sportoutfit om te gaan hardlopen. Wil ik mijn plek in het team behouden moet ik mijn conditie weer gaan trainen. 

Ik loop de trap af en Alex kijkt me raar aan. "Wat ga jij doen?" vraagt hij terwijl hij zijn armen om me heen slaat. "Nou ik was van plan te gaan hardlopen" antwoord ik terug. Alex lacht en zegt "Miles het is zes uur. Ik wilde je net gaan halen voor het avondeten". Mijn mond vormt een 'O' en ik rits mijn vest dicht en loop met Alex naar de eetkamer. De geur van een heerlijke ovenschotel komt mij tegemoet. "En ga je er weer voor meid?" vraagt Gabriële kijkend naar mijn outfit. Ik glimlach vriendelijk en knik.

Als het avondeten klaar is ruim ik samen met Alex op. We proberen ons echt in te houden als zijn ouders erbij zijn maar iets zegt me dat Gabriële iets begint te vermoeden. Na 10 minuten is alles opgeruimd en loop ik naar de voordeur om weg te gaan. Alex loopt me achterna en vraagt "Is het goed als ik meega?". Ik ben verast omdat ik meer had verwacht dat hij naar de jongens zou gaan. "Tuurlijk maar dan moet je wel opschieten, het is al namelijk aan het schemeren". Alex lacht en rent naar boven. Vijf minuten later rent hij de trap af en opent de deur voor me. Eenmaal buiten beginnen we met hardlopen. We gaan het park in wat supermooi belicht wordt door de schemering. "Wie als laatste bij het bankje is, is een aardappel" zeg ik. Alex kijkt me eerst raar aan en lacht dan. Beide trekken we een sprintje maar uiteindelijk ben ik als eerste bij het bankje. Ik plof op het bankje neer en Alex kijkt me hijgend aan. 'Je.. bent.. echt snel" hijgt hij en ploft naast me neer. We rusten uit kijkend naar het meer voor ons. De schemering reflecteert in het water en langzaam wordt het steeds donkerder.

Als we op willen staan om verder te lopen komen we Dylan tegen met een golden retriever. "Hey! Lekker aan het sporten?" vraagt hij. Ik knik en vraag "Is dat jouw hond?". Hij knikt en zegt "Yes. Hij heet Jack". Ik kniel voor Jack en aai hem. Jack vindt me schijnbaar erg leuk en duwt me omver en gaat boven me staan en likt me. Ik lach en blijf hem aaien. Wat een schatje. De jongens lachen meekijkend naar mij en Jack die op de grond liggen. "Zeg Alex, ga jij ook straks naar het feest?" vraag Dylan ondertussen. Ik kijk op naar de jongens. Ik vind feestjes best wel leuk. Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd of de feestjes hier net zo gaan als in films. "Euhm" zegt Alex twijfelend. Volgens mij is Alex niet zo van de feestjes. Ik sta op en kijk de jongens vragend aan "Waar is een feestje?". Dylan kijkt me aan en zegt "Bij een jongen van ons voetbalteam. Komen jullie ook?". Ik kijk Alex aan die nog steeds aan het twijfelen is. Waarom twijfelt hij zo? "Lijkt mij leuk" antwoord ik. Alex schrikt een beetje van mijn reactie maar gaat uiteindelijk mee in mijn besluit. "Nice! Dan zie ik jullie straks!" zegt Dylan en loopt met Jack het park uit.

Als we teruglopen kan ik het niet laten om te vragen. "Waarom twijfelde je of je naar het feest wilde gaan". Alex zucht en kijkt vooruit. "Ik vind feestjes vaak niet zo geweldig. Vroeger met de jongens was het wel leuk maar ik ging er te veel in op" antwoordt hij zacht. "Dus je was een echte party animal?" zeg ik vol ongeloof. "Euhm zoiets ja" zegt hij onzeker. Dit had ik totaal niet verwacht van Alex. Hij is zo rustig en totaal niet losbandig. "Wil ik weten waar het is fout gegaan dat je nu niet meer feest?" vraag ik voorzichtig. "Nou.. samen met de jongens gingen we naar de grotere feesten. Er werd nogal veel gedronken en spelletjes gespeeld. Het is op een gegeven moment echt fout gegaan. Mijn ouders zeiden of je stopt hiermee, of we sturen je naar een kostschool. Dus ik stopte met feesten" legt hij uit. Ik merk dat het hem pijn doet wat hij heeft meegemaakt. Ik pak zijn hand vast en wrijf met mijn duim of zijn hand. "Je hebt jezelf toch onder controle nu? Eén feestje kan toch wel" zeg ik tegen hem. "Met jou erbij zal het vast leuk worden" zegt hij met een lach.