The Exchange Program

Hoofdstuk 50

Ja wat wil ik gaan doen vandaag? Ik heb eigenlijk geen idee. Ik kijk mijn kamer rond in de hoop dat me iets invalt om te gaan doen. Mijn ogen glijden langs mijn sportkleding die op mijn bureaustoel ligt. "Ik denk dat ik even ga hardlopen" zeg ik en loop naar stoel om de kleding te pakken. "Oh. Ik dacht dat we samen iets konden gaan doen" zegt Alex teleurgesteld. "Je kunt toch meegaan?" vraag ik terwijl ik mijn haar in een staart doe. Hij zucht en zegt "Ik sla over dit keer. Ik heb nog last van de training van eergisteren. Wil je echt niet iets samen gaan doen?". Wat heeft hij opeens? Normaal is hij niet zo aanhankelijk. "Ik wil echt even gaan hardlopen Alex. Ik heb mijn conditie nog steeds niet op pijl voor de training. Als ik terug ben kunnen we samen wat gaan doen" antwoord ik en geef hem een kus. "Oké dan. Maar doe voorzichtig" zegt hij en geeft me een kus terug en omhelst me stevig. Hij doet echt vreemd. Alex verlaat mijn kamer en ik kleed me snel om. Ik loop 5 minuten later het huis uit en zet de muziek in mijn oortjes aan. Ik begin met hardlopen en besluit mijn standaard route door het park te doen.

Ik ben bijna bij de uitgang van het park als ik iemand hoor roepen door mijn muziek heen. Ik stop en draai me om maar zie niet meteen waar het geroep vandaan komt. Als ik me omdraai en verder wil hoor ik weer geroep. Ik draai opnieuw om en doe een oortje uit. Een jongen komt richting mij lopen. Als ik goed kijk herken ik hem. Het is die Derek. "Hey. Jij bent dat nieuwe meisje dat bij Alex woont toch?" vraagt Derek iets te aardig. "Uh ja" antwoord ik achterdochtig. Wat moet hij nou van mij? "Wat onbeleefd om me niet voor te stellen. Ik ben Derek. Een oude vriend van Alex" zegt hij met een scheve lach en steekt zijn hand uit. Ik twijfel maar besluit zijn hand te schudden. "Miley" zeg ik. "Dus Miley. Hebben jij en Alex soms iets?" vraagt hij nog steeds met diezelfde lach. Wat moet deze jongen toch van me. Alex en de jongens zullen vast niet zonder reden hem zo haten. "Wat interesseert jou dat?" vraag ik scherp. Een klein lachje komt uit zijn mond. "Pittig type ben jij. Doe rustig ik kom je niks doen. Het was maar een vraag" zegt hij. Ik kijk hem aan en zeg niks. Als ik me omdraai om weg te lopen zegt hij "Ik zou niet alle hoop vestigen op die jongen. Hij is niet zoals hij lijkt". Wat moet dat betekenen? Ik negeer hem en ren het park uit weg van die griezel. Op de terugweg spookt die zin door mijn hoofd. Waar had hij het over? Alex is de liefste en zorgzaamste de jongen die ik ken. Naast Justin dan.

Als ik eenmaal thuis ben en de trap op loop komt Alex tevoorschijn. "Lekker gerend?" vraagt hij. Ik knik en zeg hem dat ik even ga douchen. Hij zegt dat hij al iets leuks heeft om te gaan doen. Ik kijk hem vragend aan waarna hij me zijn telefoon geeft. Ik lees in een bericht dat er een feest is bij iemand van het voetbalteam. Ik kijk hem scheef aan. Sinds wanneer wil hij naar feestjes? "Zeker dat je daar naartoe wilt?" vraag ik. "Ik heb gezien dat ik gewoon weer naar een feest kan dus waarom niet. We gaan met de jongens en Jennie" zegt hij vrolijk. "Oké dan" zeg ik met een glimlach en geef hem een kus.