The Exchange Program

Hoofdstuk 8

*Alex*

Het is zondag. Na de aanvaring met Miley gisteren heb ik haar niet meer gezien. Ik wilde haar ook even niet meer zien. Het feit dat ze zo niet-geïnteresseerd en snel geïrriteerd is, is vreselijk vervelend. Al moet ik wel toegeven dat ze in haar sportoutfit er niet slecht uit zag. Ik ben uiteindelijk naar Matt gegaan en heb daar wat gehangen met de jongens.

Toen ik vanochtend mijn moeder tegen kwam was ze boos op me. Ze vond dat ik me niet netjes had gedragen naar Miley en totaal tactloos was geweest. Ze herinnerde me aan mijn eigen start hier in Amerika. Ik kom niet van hier. Ik ben in Italië geboren en toen ik nog klein was hier naartoe verhuisd. Opeens snapte ik waarom Miley zo naar me doet. Het feit dat ik dit niet eerder besefte laat me erg dom voelen.

Het is avond en ik zit in mijn kamer wat te gamen op mijn Xbox. De gedachte dat ik zo naar Miley heb gedaan vreet toch wel aan me. Ik besluit om toch maar even bij haar te gaan kijken en sorry te zeggen. Ik klop op haar deur en ze geeft aan dat ik kan binnenkomen. Tenminste iemand mocht binnenkomen maar ik als enigste niet als ik de indruk op haar gezicht af lees als ze mij ziet. Ik sluit de deur en ga op haar bed zitten. "Ik wil even met je praten" zeg ik. "Als het moet" antwoordt ze en ze legt haar Macbook weg. "Nogmaals sorry als ik onbeleefd en stom heb gedaan. Maar het feit is dat we hier met z'n allen wonen en we bij elkaar op school zitten. Kunnen we niet normaal doen naar elkaar. Het hoeft niet perse als vrienden maar gewoon normaal" leg ik uit. Ze kijkt me aan met een blik van 'meen je deze?'. "Ik snap dat het voor jou ook moeilijk is. Je bent hier nieuw in een vreemd land en kent niemand. Ik voelde me precies ook zo" zeg ik. Ze kijkt me vragend aan. "Wat bedoel je daarmee?" vraag ze me. Snapt ze dit dan niet? Ik zucht en zeg "Jou valt ook niks op he?". Ze kijkt me kwasi-beledigd aan. Ik zie haar uitdrukking en biedt m'n excuses aan. "Ik bedoelde te zeggen dat ik ook niet Amerikaans ben. Ik ben geboren in Italië en toen ik zes jaar was ben ik hierheen verhuisd met mijn ouders" leg ik uit. Haar ogen worden groter en haar mond maakt vorm om "Ow" te zeggen. Dat ziet er best schattig uit. "Maar hebben we een deal?" vervolg ik. "Ja tuurlijk. Sorry nog dat ik zo deed. Ik wist het niet" verontschuldigt ze. "Het is al goed. Morgen rij je met mij mee naar school aangezien je geen ander vervoer hebt" zeg ik tegen haar en loop de kamer uit.