The Exchange Program

Hoofdstuk 17

Het is de volgende dag en ben aan het wachten tot Jennie me ophaalt. Na die onverwachte zoen ben ik compleet door de war. Vooral omdat hij opeens snel mijn kamer uitrende. Ik snap er helemaal niks meer van. Eerst zoent hij me en dan vlucht hij weg. En hoe moeilijk ik het ook vind om het te bekennen, maar die zoen was wel... fijn. Er kwam zo'n warm gevoel in me.

Ik heb Alex na ons 'momentje' niet meer gezien. En aangezien ik de situatie nu heel ongemakkelijk en een beetje vreemd vind heb ik Jennie gevraagd om me op te halen voor school.

Als ik een auto hoor toeteren zie ik Jennie in haar rode Hyundai al buiten staan. Ik pak snel mijn tas en ren het grote huis uit. Als ik in de auto zit kijkt ze me vreemd aan. "Waarvoor ben jij aan het wegvluchten?" vraagt ze lachend. Was het zo goed te zien? "Niks. Jij ook een goedemorgen" zeg ik met een lach om haar af te leiden van het onderwerp. Als we bijna bij school zijn kan Jennie het toch niet laten om het te vragen. "Waarom moest ik je trouwens ophalen? Niet verkeerd bedoeld ofso maar ik dacht dat Alex je altijd brengt". Zucht. Ik ken haar nog niet goed genoeg om haar in vertrouwen te nemen met wat er gisteren is gebeurd. "Alex kon helaas niet. Hij moest zijn vrienden ophalen" lieg ik geloofwaardig. "Bedankt dat je trouwens me wilde brengen" vervolg ik. "Geen probleem hoor. Laten we maar eens naar binnen gaan" zegt ze als we geparkeerd staan bij de school.

De lessen gaan redelijk snel voorbij. Ik zit nu in mijn laatste blokuur. Muziekles. Ik heb deze les nog niet eerder gehad en ken mijn klas hiervan dus ook nog niet. Gelukkig is Jennie er. Zo voel ik me tenminste niet zo alleen.

Als iedereen aanwezig is begint de docent met de les. "Dag klas. Ik hoop dat we nog een beetje energie hebben voor de laatste uurtjes?" vraagt de docent. "Ah ik zie onze nieuwe leerling. Jij bent zeker Miley de..de sorry je achternaam is nogal lastig" zegt hij met een kleine lach als hij me aan kijkt. Ik knik en geef hem een lach terug. "Ik ben meneer Andrews maar noem me maar Jason" legt hij uit. Als hij zich heeft voorgesteld gaat hij verder met de les. "Ik wil graag overzicht hebben in wat voor muzikale talenten ik hier voor me heb. Dus jullie gaan vandaag allemaal een optreden geven" geeft meneer Andrews, oftewel Jason aan. Ohw waarom moet dit. Ik heb nog nooit piano gespeeld of gezongen voor andere mensen behalve Justin. Ik begin van deze opdracht behoorlijk zenuwen te krijgen.

Als bijna iedereen is geweest word ik naar voren geroepen. Ik neem nog een hap lucht en loop naar het podium. Terwijl ik de traptreden oploop zie ik in mijn ooghoek Alex helemaal achteraan zitten. Hij volgt me met elke stap die ik zet. Ik ben verbaasd dat hij ook muziekles volgt aangezien het een keuzevak is. Ik loop het podium op en ga in het midden staan. "Goed Miley. Welke instrumenten beoefen jij zelf?" vraagt Jason. Allemaal ogen zijn gericht op mij. Ik ben schijnbaar nog steeds erg speciaal als nieuweling "Ik..uhm..speel piano..en..en..zing" zeg ik zacht en een beetje onzeker. "Goed laat maar eens horen" zegt Jason bemoedigend.

Ik loop naar de piano toe en ga plaatsnemen op het bankje. Ik adem nog eens diep in en uit en probeer me in te beelden dat ik bij Justin ben. Dit alles in de hoop dat het me rustig maakt. Ik leg de vingers op de toetsen en begin met het spelen van het nummer 'Light me up'. Alle akkoorden raak ik precies en mijn zang gaat schijnbaar ook goed want ik hoor geen gelach in de zaal.

Als ik het laatste akkoord aansla en klaar ben kijk ik pas op van de piano richting de zaal. Iedereen begint te klappen. "My god Miley. Dit was erg goed" zegt Jason enthousiast. Ik veeg een pluk achter mijn oor en lach verlegen. Als ik de trap afloop zie ik Alex zitten met een open mond en grote ogen. Als ik aan kom bij mijn zitplek schudt Jennie me door elkaar. "Meid je was goed! Hoe the fuck lukt jou dat?" ratelt ze enthousiast. Ik kan alleen maar verlegen lachen en m'n schouders ophalen. Het verbaast me dat ik dit zonet foutloos heb gedaan. Het voelt alsof ik een angst overwonnen heb. Misschien is Amerika nog niet eens zo heel slecht.