The Exchange Program

Hoofdstuk 20

Alex

Ik zie het moment weer helemaal voor me. Ik stond op het voetbalveld en toen ik opeens gefluit hoorde vanuit de richting van het hockeyveld wist ik dat er iets niet goed was. Ze waren amper 5 minuten bezig en zo kort op de start fluit je niet zomaar. Ik zag Jennie naar een groepje rennen en hoorde nog net de naam Miley en een woord wat denk ik buitenlands gevloek was. Ik wist meteen dat het foute boel was en ben er direct naartoe gerend. Eenmaal aangekomen zag ik Miley op de grond met haar handen om haar enkel. Samen met Jennie heb ik haar direct geholpen naar de eerste hulp van school.

Even later zitten we bij de eerste hulp van de schooldokter. "Je bent naar gevallen meisje. Hoe kan dat?" vraagt de dokter. "Charlotte heeft me gevloerd met haar hockeystick" antwoord Miley. Ik word meteen woedend als ik hoor wat Charlotte heeft gedaan. Dat mens moet echt kappen met denken dat ze zo bijzonder is. Ik wil weggaan om Charlotte te zoeken maar word tegengehouden door Jennie. "Ik ga wel even wat regelen" zegt ze en loopt weg. Misschien ook maar beter want ik zou niet weten wat ik had gedaan als ik Charlotte nu zou tegenkomen.

"Nou je enkel is niet gebroken maar wel zwaar gekneusd. Je mag hem 2 weken niet belasten" zegt de dokter na een half uur. O god ik weet nu al dat Miley dit niet leuk gaat vinden. "WAT! Maar ik ben net toegelaten tot het hardloop team!" roept ze verontwaardigt. "Sorry maar als je je enkel nu gaat belasten kan dit voor permanente problemen zorgen" zegt de dokter en loopt weg.

Nu sta ik alleen met Miley in de kamer. Ze zucht en slaat haar armen over elkaar. "Zal ik je maar naar huis brengen?" vraag ik voorzichtig. Ze kijkt me geïrriteerd aan. Ik wil aanstalten doen om haar op te tillen maar ze duwt een hand tussen ons in. "Ik hink wel op krukken" zegt ze en wijst naar de krukken bij de muur. Ik pak ze en geef ze aan Miley. Ze staat op en steunend op de krukken en met haar rechterenkel in flamingo-stijl hinkt ze de kamer klungelig uit. Het frustreert me dat ze geen hulp wil van me en zo afstandelijk doet. Gelukkig weet ik ook dat ze thuis toch soms echt hulp nodig gaat hebben. Ik wandel achter haar aan gezien ze op een slakkentempo bezig is.

Eenmaal bij de auto doe ik de deur voor haar open en kijk ik hoe ze zich eigenwijs in de auto sleept. Ik schud m'n hoofd en lach een klein beetje als ik naar mijn kant van de auto toe loop.

"Op naar huis dan maar?" vraag ik lachend als ik de auto start. Ze kijkt uit het raam en zegt me niets.