The Exchange Program

Hoofdstuk 22

Alex

Ik ben bezig met wiskundehuiswerk maar mijn gedachte dwaalt af naar Miley. Ik sla mezelf voor mijn hoofd voor hoe ik haar heb achtergelaten in haar kamer toen we thuiskwamen. Ik wilde het niet zo doen maar ik dacht dat het beter was. Waarom ben ik toch ook zo'n idioot.

Ik maak de laatste wiskundeopgave als ik een klap hoor. Even neem ik de tijd om te bepalen waar het geluid vandaan kwam. Ik loop naar de badkamer toe en open de deur. Ik schrik me dood als ik zie wat ik aantref. Miley ligt bewusteloos op de grond en een plas bloed onder haar hoofd. "Miley!" roep ik en ren naar haar toe. Ik schud aan haar maar ze wordt niet wakker. "Mamma! Padre!" roep ik in paniek. Als ik in paniek ben wil mijn Italiaanse roots het nog wel eens overnemen van mijn Engels. Mijn ouders rennen mijn kamer in en vervolgens vinden ze mij naast Miley in de badkamer. "Alex wat is hier aan de hand?" roept mijn moeder en knielt naast mij om Miley te zien. "Geen idee. Ik was huiswerk aan het maken en hoorde opeens een doffe klap. Toen ik hier ging kijken lag ze hier zoals nu" zeg ik in paniek. Mijn vader vraagt aan mijn moeder of ze nog ademt en gelukkig is dat wel het geval. Mijn moeder draait haar hoofd opzij en ik zie dat er een klein gaatje is wat al het bloed veroorzaakt. "Miley meid wordt wakker" zegt mijn moeder terwijl ze aan haar schudt. Tranen vullen zich in mijn ogen. Wat nou als? Mijn moeder schudt nog een paar keer aan haar en Miley doet haar ogen langzaam open. "Wat-t-t? Waar ben ik?" zegt ze zacht en in een andere taal. Ik gok dat het Nederlands is. "Oh Miley gelukkig. Je bent uitgegleden. Kun je je hier iets van herinneren? Heb je ergens pijn?" vraagt mijn moeder aan haar. Miley schudt nee maar trekt een pijnlijk gezicht. Opgelucht haal ik adem dat ze tenminste bij bewustzijn is. Mijn moeder vraagt of ik haar naar haar bed wil brengen en zegt dat ze zo met een ehbo-doos naar ons komt. Voorzichtig til ik Miley in haar versufte staat op en breng haar naar haar bed. Ik laat haar liggen maar laat haar rug en hoofd op mijn benen rusten zodat het bed niet vies wordt. Ik wrijf wat haren uit gezicht en kijk haar aan terwijl ze mij versuft en niet-begrijpend aankijkt.

Als mijn moeder na een tijdje weg is en haar hoofdwond verzorgd heeft zit ik aan de zijkant van haar bed en ligt Miley onder de dekens. Ze staart voor zich uit en heeft geen woord meer gezegd. "Je liet ons allemaal best schrikken" zeg ik. Ze kijkt me aan en zucht. "Sorry" zegt ze heel zacht en onzeker. Ze ligt er fragiel bij. Een enkel in het verband en haar hoofd zit ook in het verband. Ze is volgens mij helemaal op van alles wat er is gebeurd. Ik voel me schuldig. Ik had niet zo tegen haar moeten doen en had bij haar moeten blijven. Dan was ze ook niet uitgegleden in de badkamer. "Mijn moeder zegt dat je elke twee uur wakker gemaakt moet worden om uit te sluiten dat je een hersenschudding hebt en misschien wel ergere schade hebt" leg ik uit. Miley knikt en zucht weer. "Ik slaap vannacht hier op de grond. Ik zal je wel wakker maken" geef ik aan. Ik zie dat Miley op haar lip bijt. Dit doet ze vaker als ze twijfelt. "Je hoeft niet op de grond te liggen" zegt ze. "Miley ik heb geen zin in discussie. Ik slaap hier op de grond. Er moet op je gelet worden" zeg ik een beetje geïrriteerd. Wanneer gaat ze inzien dat ze compleet gehavend is en hulp nodig heeft?! Miley slikt en zegt "Ik bedoelde dat je niet op de grond hoeft te liggen. Je kan bij me komen liggen". Ik kijk haar verbaasd aan. What the? Hoorde ik dit nou goed? Even later lig ik naast Miley in bed. Miley ligt naar mij toe en ik naar haar. "Slaap lekker" zegt ze moe. Ik lach klein en zeg "Jij ook Miley". Als ik kijk zie ik dat ze al in slaap is gevallen. Zelfs als ze slaapt ziet ze er prachtig uit.