The Exchange Program

Hoofdstuk 24

Alex

De hele nacht heb ik geen oog dicht gedaan en haar alleen maar aangestaard. Ze is zelfs prachtig als ze vredig ligt te slapen. Ik kan mezelf wel voor de gek blijven houden maar de waarheid is wel zeker dat ik iets voor Miley voel. Ik vind het geweldig dat ze zich niks van niemand aantrekt, dat ze zo ambitieus is met haar sport en haar talent voor muziek is gewoon 'wauw'. 

Als het bijna 9 uur in de ochtend is zie ik dat ze wakker wordt. Het is vrijdag maar mam heeft ons beide ziekgemeld voor vandaag gezien alles van gisteren en ik op haar moet letten. Ik zie aan haar gezicht dat ze de pijn van gisteren nog voelt. Ze gaat met haar hand langs haar enkel en ik zie aan haar gezicht dat ze allesbehalve blij is met haar dikke enkel. Ze gaat met haar hand naar haar hoofd en laat een zucht. Ze draait zich om en kijkt me lichtelijk verschrikt aan. "Hey goeiemorgen" zeg ik. Ze slikt en zegt "Euh ook goeiemorgen denk ik". "Hoe voel je je?" vraag ik bezorgd. "Sorry dit was niet de bedoeling. Ik wist niet wat ik gisteren zei en wilde je niet dwingen om te blijven" zegt ze. Er klinkt schuld en een kleine paniek in haar stem. Ze denkt vast dat ik me gedwongen door haar voelde. "Hey hey Miley, het is niet erg. Ik vond het belangrijk om je goed in de gaten te houden" probeer ik haar gerust te stellen en duw een lok haar achter haar oor. "Ik wil dingen niet ongemakkelijk maken tussen ons. Kunnen we wel gewoon vrienden blijven na dit alles?" vraagt ze onzeker. Dit ga je niet menen. Vind ze mij nou niet leuk zoals ik haar leuk vind? "Tuurlijk. Wat dacht je anders? Ik ga even wat ontbijt regelen" zeg ik en probeer mijn teleurstelling te verbergen. Ik sta op en loopt naar de deur. Ik merk dat Miley me aanstaart en dat haar mond een beetje open staat. "Ik ben zo terug en blijf dit keer liggen oké? Ik wil je niet nog eens op de grond aantreffen" zeg ik met een lach en loop haar slaapkamer uit.