The Exchange Program

Hoofdstuk 15

Het is de volgende dag en ik word wakker met hoofdpijn en gezwollen ogen. Dat krijg je ervan als je huilend in slaap valt. Ik zucht en stap mijn bed uit. Als ik voor mijn kast sta om te bekijken wat ik aan zal trekken zucht ik weer. Ik wil het liefst dit huis niet verlaten vandaag. Of nog beter, terug naar Nederland. Uiteindelijk pak ik een simpel zwart shirt, met zwarte skinny jeans en simpele sneakers. Ook pak ik een zwart vest erbij. De kleur straalt precies uit hoe ik me voel.

Ik loop naar onder naar de keuken waar ik me een ontbijtje maak. Ik pak wat yoghurt en gooi er wat fruit doorheen. Ik maak mezelf nog een kop koffie en zet me aan het kookeiland. Als ik mijn ontbijtje aan het wegwerken ben komt Alex de keuken binnen. Half slapend kijkt hij me aan. "Kun jij ook niet slapen?" vraagt hij. Ik kijk hem vragend aan en vraag wat hij daarmee bedoeld. "Gisteravond kwam bericht dat er vandaag geen school is. Iets met een spoedvergadering ofso. Weet ik veel" zegt hij slaperig. "Meen je dit? Ik dacht dat we school hadden vandaag" zeg ik humeurig. Ik had dus gewoon in bed kunnen blijven liggen. Gggrrr. Alex zegt niet veel en loop semi-slaapwandelend naar de koelkast om zich ook wat ontbijt te maken.

Een paar minuten later zit ik weer boven op mijn bed. Ik heb mijn outfit direct veranderd in een chill-outfit en lig op bed door Instagram te scrollen. Allemaal foto's van Justin en Ella komen voorbij. Een traan ontsnapt uit mijn ooghoek. Ik mis ze zo erg. Ik besluit Ella een appje te sturen om te vragen hoe het gaat.

Miley: Hey El, hoe gaat het daar in Frankrijk? Al veel croissants op?

Ik krijg geen reactie terug. Waarschijnlijk is het daar nog nacht en ligt ze nog te slapen. Iets wat ik ook eigenlijk nu had kunnen doen als ik had geweten dat school niet doorging. Ik ben nu klaarwakker dus slapen zit er niet meer in.

Als we iets verder op de dag zijn ben ik bezig met, hoe kan het ook anders, Netflix kijken. Ik heb mijn hele kamer donker gemaakt en heb me voorzien van van alles om niet van mijn kamer af te hoeven. Ik zit midden in een aflevering van Riverdale als er op mijn deur wordt geklopt. "Ja?" vraag ik. De deur gaat open en Alex komt tevoorschijn. "Hey stoor ik?" vraagt hij zacht. "Euh nee. Wat is er?" vraag ik. Alex loopt naar de rand van mijn bed en gaat erop zitten. Hij kijkt langs me en vraagt dan "Miley hoe gaat het nou met je?". Ik snap z'n vraag niet helemaal en vraag "Hoe bedoel je?". Hij zucht en zegt "Zoals ik het zeg". Deze jongen is vreemd bezig. "Ik voel me oké" antwoord ik terug. "Miley je kunt me vertrouwen. Ik heb je gisteravond de hele avond horen huilen" zegt hij met een warme lieve stem. Slik. Heeft hij dat gehoord? Ik wil niet dat iemand weet dat ik me hier rot voel. Ik wil niet disrespectvol zijn naar deze familie. Ze proberen er alles aan te doen om te thuis te laten voelen. "Miley. Nu eerlijk. Hoe voel je je?" vraagt hij nogmaals. Ik slik weer. Moet ik eerlijk zijn hierover? "Ik mis gewoon mijn familie en vrienden" zeg ik en probeer rustig te blijven. Dat laatste gaat moeizaam. Telkens als ik aan hun denk beginnen mijn ogen weer te tranen. Alex staat op en loopt naar de zijkant van het bed waar ik zit en gaat naast me zitten. "Ik snap je heel goed. Ik voelde me ook zo toen ik hier kwam wonen" zegt hij. Ik blijf stil. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik wil niet verder hierover praten om het huilen te voorkomen. "Miley je kunt me vertrouwen." Zegt Alex alweer. Hij legt zijn hand op de mijne. Ik schrik ervan en trek mijn hand weg. "Sorry. Ik wilde je niet laten schrikken" zegt hij.

De stilte blijft en de spanning bouwt zich in de kamer op. Elke seconde dat er niks wordt gezegd, krijg ik meer het gevoel dat ik erover moet praten. Na wat minuten aan stilte duurt gooi ik het er toch maar uit. Hopelijk is het waar wat hij zegt en kan ik hem vertrouwen. "Ik mis gewoon iedereen. Gisteren sprak ik mijn broer. We zijn nog nooit zolang van elkaar gescheiden geweest. Hij vertelde me over hoe het thuis ging. En ik mis ze gewoon zo erg" zeg ik en begin te huilen. Alex slaat een arm om me heen en wrijft met zijn hand geruststellend over mijn rug. Deze omhelzing voelt zo fijn, zo vertrouwd, zo veilig. Als hij me lost laat uit de omhelzing kijken we elkaar aan. Hij veegt een paar tranen van mijn gezicht zonder het oogcontact te verbreken. Opeens komt zijn gezicht steeds meer dichter bij die van mij. De afstand tot onze lippen worden kleiner en kleiner als dan...