The Exchange Program

Hoofdstuk 62

We zijn nu een week later en ik ben weer bij Alex thuis. Oftewel mijn thuis zolang ik hier in Amerika nog ben. Toen ik terugkwam vond ik het nogal ongemakkelijk naar Gabriële en Raul toe, maar zodra ik een stap in het huis zette vloog Gabriële me alweer om mijn nek omdat ze me zo gemist had. Nu is alles weer terug naar normaal. Soort van. 

Het is maandag en het begin van de voorjaarsvakantie. Een hele week rust en uitslapen. Nou vandaag misschien dan niet... Ik ben de laatste dingen aan mijn schoolwerk aan het doen zodat ik daar niet meer naar hoef om te kijken. Ik zit met mijn laptop op bed en ben bezig met mijn verslag voor maatschappijleer. Zoals in Amerika alles veel groter is, is dat met schoolwerk dus ook. Gelukkig ben ik bijna klaar. Ik ben supergeconcentreerd bezig als er op mijn deur wordt geklopt. "Binnen" zeg ik zonder ook maar weg te kijken van mijn laptopscherm. Alex komt voorzichtig binnen en doet de deur achter zich dicht. "Hey" zegt hij vriendelijk en blijft ongemakkelijk bij het eind van het bed staan. Sinds Alex en ik 'gewoon' vrienden zijn is het tussen ons nogal ongemakkelijk. Beide vinden we het lastig hier een fijne weg in te vinden maar ik blijf bij mijn besluit dat het zo beter is. "Hoi" zeg ik geconcentreerd. "Zit je nog steeds aan schoolwerk? Miles het is vakantie!" zegt Alex lachend. "I know I know maar ik ben bijna klaar. Dan hoef ik niks meer te doen" zeg ik nog steeds kijkend naar mijn scherm. Het is een tijd stil en ik merk dat Alex me regelmatig aanstaart en ongemakkelijk door de kamer heen kijkt. Ik kan hier zo niet tegen als ik me moet concentreren. "Vertel. Waarvoor ben je hier" zeg ik. Alex schrikt op. Schijnbaar was hij met z'n gedachte ergens anders en had hij geen reactie verwacht. "Ik..uhm..wilde vragen of je mee gaat naar het strand. De jongens en Jennie gaan en ik dacht misschien wil je wel mee" stamelt hij lichtelijk. Ik ben nog niet eerder naar het strand geweest en ze voorspellen heerlijk weer vandaag. Ik kijk op van mijn scherm met een serieuze blik om hem bang te maken. De spanning op zijn gezicht is duidelijk te zien. Opeens verander ik mijn gezicht met een grote lach "Dat lijkt me superleuk! Hoe laat?" vraag ik. Alex zegt opgelucht en met een lach "Over een uurtje hier vertrekken?". Ik knik en hij verlaat de kamer. Ik leg snel nog de laatste hand aan mijn verslag en begin met het inpakken van mijn strandtas.