The Exchange Program

Hoofdstuk 72

Op de navigatie staat dat we nog een kwartier moeten rijden en dan komen we aan bij het huisje. Ik zit samen met Alex nu al een half uur in de auto. Zijn ene hand aan het stuur en de ander verstrengelt in mijn hand. We praten over wat we dit weekend zullen gaan doen en luisteren naar de muziek die uit de radio komt. Alex had gehoord dat Scott met tegenzin meekwam. Hij kan het 'kleffe gedoe' zoals hij het noemt niet meer aanzien tussen mij en Alex en Jennie en Matt. Dylan hoor je er niet over klagen. Hij is blij voor zijn vrienden. Het zal ook wel een beetje jaloezie zijn. Scott heeft zoveel meisjes gehad als de school kan tellen en heeft er geen enkele relatie aan overgehouden. Alex en Matt hebben die moeite niet hoeven doen voor een relatie. Als ik er nu zo over nadenk, Dylan heb ik eigenlijk nog nooit echt met een vriendin gezien. "Heeft Dylan al eens een relatie gehad?" vraag ik nieuwsgierig. Alex lacht en zegt "Nee en dat vind ik ook nogal vreemd. Hij is een top gozer en één van de beste jongens die ik heb ontmoet". Opeens flits de gedachte door me heen "Zou hij misschien op jongens vallen?". Alex begint hard te lachen. "Ik had het wel doorgehad als een van mijn vrienden homo zou zijn". We lachen er beide nog even om maar de gedachte blijft bij me vast hangen.

Om half vier komen we eindelijk aan bij het huisje. Jennie en Matt zijn er al en hebben een shotgun gedaan op de grootste slaapkamer met de meeste luxe. Alex en ik mochten zelf een kamer uitzoeken dus besloten we de slaapkamer te kiezen die niet veel onderdeed voor die van hen. Ik besluit mijn koffer alvast uit te pakken en de kleding in de kast te leggen. Alex gaat achter me staan en plant liefdevolle kusjes in mijn nek. Ik lach en draai me om. Alex wrijft over mijn wang en schuift een pluk haar achter mijn oor. "Je maakt me de gelukkigste jongen op deze wereld Miles" zegt hij zacht. Ik glimlach en til met mijn vinger zijn kin op en zoen hem. Ik sla mijn armen om zijn nek en zo staan we een tijdje. "Gadverdamme! Dit bedoelde ik dus met dat kleffe gedoe" roept Scott die in de deuropening staat. Dylan bescheurt zich van het lachen en wij lachen mee. "Je maakt zelf de fout om in onze kamer te komen" zeg ik lachend. "Nee dat is niet waar. Ik was aan het kijken welke kamer ik kon claimen. Een fout om hier te komen is er wel" jammert Scott. "Gast aan het begin van de gang is nog één kamer over. We moeten 'm delen" zegt Dylan met en grijns. "Wat?! Dat kan je niet menen. Ik tref eerst dit aan én moet de slaapkamer delen? Waarom ben ik überhaupt meegegaan?" zegt Scott zielig. "Omdat we Alex gaan laten zien wat voor watje hij is geworden. Wie als eerste in het zwembad is wint" zegt Matt uitdagend en rent weg. Dylan en Scott rennen er met een grijns achteraan. "Echt niet gast! Kom maar op!" roept Alex en rennend achteraan. Ik loop naar het raam waar ik uitzicht heb op het achtergedeelte van het huis. Ik zie Matt het zwembad in springen met daarna Scott erachteraan. Alex rent Dylan omver en springt erin. Ik lach en Jennie komt naast me staan "Ik vraag me af of we hier met onze vriendjes zijn of met kleuters" lacht ze sarcastisch. Ik lach en kijk naar het spetter tafereel in het zwembad. "Dit wordt een geweldig weekend" zegt Jennie enthousiast.