The Exchange Program

Hoofdstuk 54

Ik loop door feestdrukte in de woning op zoek naar de voordeur. Door de nachtmerrie van zonet ben ik compleet nuchter... en woedend. Als ik eenmaal de voordeur heb bereikt heeft Jennie me blijkbaar bij kunnen houden. "Miley wat is er gebeurd?" vraagt ze bezorgd. We lopen samen het huis uit en lopen richting de straat. "Ik heb Alex zien zoenen met Charlotte" zeg ik en barst opnieuw in tranen uit. Het hele voorval speelt zich opnieuw af in mijn hoofd en doet me bij elke keer dat ik het terugzie meer pijn. "Wat?! Dat kan niet. Alex is niet zo. Dat weet jij ook" zegt ze terwijl ze me omhelst. Ik snik en zeg "Is dat zo? Ik ken hem amper 2 maanden. Daarnaast werd ik gewaarschuwd". Jennie kijkt me verbaasd aan. "Wie heeft je gewaarschuwd?". Ik kijk haar met betraande ogen aan. "Ik kwam Derek vanochtend tegen en hij zei me dat Alex niet is zoals hij lijkt" leg ik haar snikkend uit. "Maar Miles je moet hem toch niet geloven?" vraagt ze dan meelevend. "Jen wat weet ik nou van hem. Totaal niks" snik ik. "Mag ik asjeblieft met jou mee naar huis? Ik wil niet naar zijn huis" vervolg ik. Ik hoef hem niet meer tegen te komen. Hoe ik mijn spullen daar weg haal is een zorg voor morgen. Ik wil hier zo snel mogelijk weg. "Tuurlijk meis. Ik bel mijn moeder wel op dat ze ons komt ophalen" zegt ze en wrijft over mijn rug.

Een uur later zit ik in Jennie's kamers. Jennie vertelde aan haar moeder dat we een sleepover wilde houden. Ze zag aan me dat er iets was maar vraagde nergens naar. Ik zit in een pyjama van Jennie op een matras naast haar bed. "Miley hoe wil je dit gaan doen?" vraagt ze als ze op haar bed zit en haar haar in een staart doet. Ik haal mijn schouders op. "Mag ik hier een tijdje blijven? Tot dat ik dat heb uitgevogeld" vraag ik haar. Jennie kijkt me met medeleven aan "Natuurlijk. Ik ga morgen wel langs je huis om spullen te halen. Neem je tijd" zegt ze. Niet veel later liggen we op onze bedden. Jennie hoor ik al zacht snurken dus die is al ver weg. Ik daarentegen kijk naar het plafond. Hoe kan mijn leven van superblij en gelukkig opeens zo'n nachtmerrie worden? Hoe ga ik dit oplossen voor de komende maanden? Met deze gedachtes val ik na een lange tijd inslaap.

Ik word wakker van de geur van ei en spek. Ik wrijf door mijn ogen heen en ga recht op zitten. Ik doe mijn ogen open en zie Jennie op haar bed aangekleed en wel. De heerlijke geur komt van het nachtkastje af. "Hey Miles. Goedemorgen" zegt ze en geeft me het dienblad met ontbijt. Ik kijk haar verbaasd aan "Heb je al ontbeten?" vraag ik terwijl ik een hap neem van het heerlijke eten. Ze knikt. "Het is al half 1 in de middag. Ik ben ook al langs je huis gegaan om spullen op te halen" zegt ze en wijst naar een koffer in de hoek. "Dankjewel Jen" zeg ik en neem een slok van mijn koffie. "Ik zag Alex trouwens toen ik je spullen aan het pakken was" zegt ze voorzichtig. Ik staar naar het dienblad. Ik kan opeens geen hap door mijn keel krijgen. "Hij vroeg waar je was en hoe het met je ging. Hij klonk nogal bezorgd" vervolgt ze. Ik blijf staren naar het dienblad en probeer niet te veel over hem te denken. "Miles weet je echt zeker dat dit het beste is?" vraagt ze en komt naast me zitten. "Jen ik weet niet meer wat goed is. Wat ik wel weet is dat ik hem met die trut heb zien zoenen en hij totaal geen weerstand gaf" zeg ik boos. Jennie slaat een arm om me heen. Wat ga ik nu in godsnaam doen?