The Exchange Program

Hoofdstuk 70

Het is maandagochtend en de vakantie is voorbij. Zuchtend van de teleurstelling dat de vakantie niet langer kon doorgaan stap ik mijn bed uit en rek ik me uit. Ik loop naar mijn kledingkast toe en al gapend pak ik er een simpele groene top met skinny jeans uit. Ik kleed me om en trek mijn favorieten Nike's aan. In de spiegel borstel ik mijn haar door en glimlach ik als ik naar het kettinkje van Alex kijk. Mijn leven voelt compleet met hem. Ik pak mijn telefoon en loop mijn kamer uit richting de keuken. In de keuken tref ik niemand aan. Ik maak mezelf wat yoghurt met fruit en een koffie en zet me bij het kookeiland neer. Scrollend door Instagram geniet ik van mijn kop koffie als opeens twee armen zich om mijn middel slaan. "Goodmorning beautiful" zegt hij met een schorre stem. Ik glimlach en zeg "Hey". Ik draai me om en geef hem een kus. Samen ontbijten we verder met de yoghurt en wat liefdevolle blikken.

Een uur later komen we op school aan. Ik stap uit de auto en hand in hand loop ik samen met Alex naar ons groepje. Vele ogen kijken ons aan. Het verhaal over het feest en dat Alex en ik uit elkaar zijn is snel rondgegaan. Wat alleen bijna niemand wist is dat we weer samen zijn. We hebben dit expres geheim gehouden zodat de klap voor onder andere Charlotte groot zou zijn. "Hey Miles" zegt Jennie en geeft me een omhelsing. We praten wat bij als opeens een schelle "Wat?!" geroepen wordt. Ik draai me om en zie een boze Charlotte achter me staan. Ik kijk haar ongeïnteresseerd aan en Alex slaat een arm om me heen. "Jullie waren toch uit elkaar?!" roept ze verontwaardigt. "Uh nee hoor Charlotte dat zie je toch?" zeg ik uitdagend en leg mijn hand op Alex zijn wang en zoen hem. Charlotte gromt geïrriteerd op mijn actie. "Dag Charlotte" zeg ik en samen met Alex en de rest lopen we lachend het schoolgebouw binnen. Bij de kluisjes neem ik afscheid van Alex. "Tot in de pauze" zegt hij en geeft me een zoen. De jongens lopen weg naar hun les wiskunde. Ik kijk Jennie verveelt aan en samen lopen we naar onze les Engels.

Als het lunchpauze is zit ik uitgeput in de kantine naast Jennie. "Oh man hoe overleven jullie zoveel huiswerk hier?" jammer ik. Jennie lacht en zegt "Dat weet ik ook niet". Ik neem zuchtend een hap van mijn broodje terwijl ik me de berg huiswerk bedenk die ik straks thuis kan gaan maken. "Gaat het met mijn schat?" vraagt Alex als hij naast me komt zitten en een arm om me heen slaat. "Ugh nee. Zoveel huiswerk!" jammer ik opnieuw. Alex en de jongens lachen. Gelukkig is de lunchpauze erg gezellig en kan ik mijn gedachtes even afleiden.

De laatste les is net geweest en samen met Jennie loop ik naar mijn kluisje. Ik pak een paar boeken eruit als opeens mijn kluisjesdeur wordt dichtgesmeten. Charlotte. "Je dacht toch niet dat je dat zomaar kon doen" zegt ze uitdagend met een gemene grijns. Ik zucht. Ik weet hoe dit gaan eindigen. Jennie blijft bij me staan maar ik zeg "Jennie ga maar alvast. Ik kom er zo aan". Jennie twijfelt eerst maar gaat uiteindelijk toch weg. "Oké Charlotte wat moet je" zeg ik zuchtend. "Dat jij wegblijft bij mijn Alex. Rot op je verziekt hier alles" zegt ze scherp. Wat een doos werkelijk. "Oh Charlotte ik dacht dat dat van vanochtend duidelijk was maar schijnbaar heb je nog minder hersencellen als dat ik dacht" zeg ik zielig. "Alex is een persoon en geen bezit. Ik ben samen met hem. Laat ons met rust" vervolg ik. Charlotte begint chagrijnig te worden en roept "Jij moet je mond houden. Je verpest alles! Jij loser!". Bij dat gezegd te hebben slaat ze me vol in mijn gezicht. Ik voel aan mijn neus en zie bloed. Oké nu is ze echt te ver gegaan. Voor ik ook maar een klap kan teruggeven grijpt een docent in. "Charlotte we hebben alles gezien. NU naar het kantoor van het schoolhoofd!" roept een mevrouw die schijnbaar hier docent is. Charlotte kijkt woedend naar ons maar loopt dan weg. De vrouw draait zich naar me om en vraagt "Alles oké meis?". Ik knik "Jawel hoor. Het is niet de eerste keer dat Charlotte en ik elkaar spreken" antwoord ik en voel aan m'n neus. "Hier heb je een tissue. Ik ga maar eens naar Charlotte" zegt ze vriendelijk en loopt weg. Ik probeer het bloed weg te vegen en loop richting de uitgang van de school. Als ik buiten kom en mijn vrienden zien me, rennen ze naar me toe. "Miles wat is gebeurd? Jennie vertelde me dat Charlotte bij je was. Heeft zij dit gedaan?" vraagt Alex bezorgt en in paniek. "Charlotte kon er schijnbaar niet goed tegen toen ik zei dat ze weinig hersencellen had dus schold ze me uit en heeft ze me een bitchclap gegeven. Voor ik iets terug kon doen kwam een docent aan lopen. Charlotte is naar het schoolhoofd gestuurd" leg ik rustig uit terwijl ik me focus op mijn neus. Mijn vrienden moeten lachen om het feit dat ik weer eens mijn mond niet kon houden tegen de grootste barbie ooit. "Kom dan gaan we naar huis en gaan we je prachtige neusje verzorgen" zegt Alex en geeft een kus op mijn haar.