The Exchange Program

Hoofdstuk 58

De schooldag is langzaam voorbijgegaan. Ik heb in de lessen geprobeerd om op te letten maar veel heb ik niet meegekregen.

"Miley ik ga zo sporten. Heb je zin om mee te gaan?" vraagt Jennie terwijl ze haar boeken uit haar kluisje haalt en in haar tas stopt. Veel zin in sporten heb ik niet maar het kan er wel voor zorgen dat ik m'n gedachtes even kan verzetten. "Ja dat is prima. Ik moet dan alleen wel wat sportkleding lenen van je" zeg ik. "Dat heb ik in overvloed" lacht ze. Jennie is echt zo'n fitgirl. Ik snap niet waar ze de zin vandaan haalt om bijna elke dag te sporten.

Een uur later lopen we de sportschool binnen. Jennie wordt al meteen begroet door een paar mensen die zich in het zweet aan het werken zijn op de sportapparaten. We beginnen op de loopband en houden een wedstrijdje wie het snelste kan rennen. Na twintig minuten stoppen we en staan we hijgend naast de apparaten. Ook lachen we omdat het er ook heel maf uitzag. "Hey Jen. Weer lekker aan het sporten?" zegt Julian, de broer van Jennie. Julian is een jaar ouder dan Jennie. Hij is best aardig maar nog geobsedeerder met sporten dan Jen. "Hey Jul. Jazeker. Ik moest Miley uit haar sleur krijgen" zegt ze en veegt het zweet van haar voorhoofd af met een handdoek. "Gaat het al iets beter met je?" vraagt hij aan mij. Ik haal mijn schouders op en geef een twijfelachtige lach. "Ik begreep van Jennie wat er is gebeurd en ik vind het erg rot voor je" zegt hij. Ik zeg niks en knik alleen. "Ik heb wel iets waardoor je je misschien beter voelt. Kom mee" zegt hij en loopt richting de andere kant van het fitnesscentrum. Jennie en ik volgen hem zonder vragen te stellen. Als we door een deur lopen komen we uit bij een ruimte om te boksen.

"Ik denk dat het wel fijn voor je is als je even ergens op los kan slaan" zegt hij met een kleine lach. Ik kijk hem verbaasd aan. Ik heb nog nooit gebokst. "Hier doe deze om" zegt hij en geeft me een paar bokshandschoenen. Ik doe ze om maar voel me nog steeds gespannen omdat ik geen idee heb wat er gaat gebeuren. Julian pakt een lang stootkussen en komt voor me staan. "Probeer maar. Maar houdt me wel heel he" zegt hij lachend. Ik knik beduusd en sla onzeker een keer tegen het kussen. "Oké weet je wat ga maar los. Ik kan wel tegen een stootje" zegt hij eerst verbaasd en dan met een bemoedigende lach. Ik snap zijn verbazing. Voor zondag was ik een stuk harder en zelfverzekerder. Daar is nu niet veel meer van over. Ik begin hardere stoten tegen het kussen te geven. Na een paar keer voel ik hoe fijn het is om alle agressie eruit te laten. Ik ga er helemaal in op en stoot alle woede eruit. Ook wat geschreeuw komt erbij kijken en zelfs een paar tranen komen eruit. Jennie hoor ik in de achtergrond juichen. Die vindt het aanzicht schijnbaar geweldig.

Na tien minuten stop ik en hijg ik uit. "Dat voelde goed" zeg ik met een lach. Jawel een oprechte lach komt op mijn gezicht. "Dat geloof ik. Je gooide er behoorlijke stoten uit" zegt hij en wappert met z'n hand. "Heb ik je pijn gedaan? Sorry!" zeg ik schuldig. "Haha mijn broer kan wel wat hebben hoor. Voel je je al wat beter?" vraagt Jennie. Ik knik. Ik voel me een stuk rustiger. "Dankje" zeg ik tegen hun beide. Ze zijn allebei erg goede vrienden. "Goed zullen we ergens wat gaan drinken? Ik trakteer!" zegt Jennie.