The Exchange Program

Hoofdstuk 65

Ik denk dat ik zo'n uur heb geslapen waarna ik wakker werd door een kleine windvlaag. Ik draai me om en smeer mezelf van voor ook even in. Uiteindelijk ga ik weer liggen maar dit keer op mijn rug. Ik sla mijn armen achter mijn hoofd als een soort van kussen en kijk naar de lucht. De woorden van Alex blijven maar in mijn hoofd rond gaan. Ik hou ook enorm veel van hem. Zelfs het afgelopen uur dat ik sliep droomde ik dat we weer samen waren. Zulke dromen heb ik ook al bijna elke nacht gehad sinds ik weer daar slaap. Een apart gevoel bekruipt me. Heb ik soms spijt van mijn beslissing? Nee het is voor iedereen beter toch? Toch?

Schijnbaar had ik niet door dat iedereen al was teruggekomen naar de zitplek. "Zou je denken dat ze nog steeds slaapt?" hoor ik iemand fluisteren. Gelukkig heb ik mijn zonnebril op en ziet niemand dat ik mijn ogen open heb. Fascinerend staren ze me allemaal aan. Ik kan dit moment echt niet aan me voorbij laten gaan. Ik wacht nog even af en "BOE!" roep ik. Iedereen deinst achteruit van schrik en ik barst in lachen uit. "Miles verdomme. Ik schrok me kapot" lacht Jennie. Iedereen moet erom lachen. "Ik weet wat leuks" roept Dylan. Iedereen kijkt hem vragend aan. "Wie als laatste bij de boei daarachter is en terug op het strand is trakteert de hele groep op ijs" legt hij enthousiast uit. "Oh maat dat gaat je behoorlijk wat pieken kosten" lacht Matt. "Oh echt niet. Zullen we zien?" zegt hij uitdagend. "Kom op dan gaan we" roept Matt. Ik gooi snel mijn zonnebril op de grond en ren met ze mee. Ik laat me een gratis ijsje echt niet afpakken! Ik ren tegelijk met Matt en Alex het water is met Jennie achter me aan. Ik duik het heerlijke warme water in en zwem zo snel als ik kan naar de boei. Bij de boei kom ik even boven water en zie dat ik als eerste daar ben. Ik neem een hap lucht en duik net weer onder water als Alex, Matt en Scott bovenwater komen. Ik zwem in een enorm tempo terug naar het strand waar ik als eerste aan kom. Ik spring en juich voor de overwinning. Drie seconden later komen Alex, Matt en Jennie ook aan en niet veel later Dylan ook. "Hoe the fuck doe jij dit toch Miley?" hijgen de jongens. Ik lach en zeg verder niks. "Nou Dylan ga maar ijs halen" lachen alle drie de jongens. Dylan kijkt beteuterd maar neemt eervol zijn verlies.

Bij de kleden terug aangekomen vraagt Dylan bij iedereen wat voor smaak iedereen wil. "Ik loop wel even mee" zeg ik en samen lopen we het strand café in. Terwijl dat onze bestelling wordt opgenomen spreekt Dylan me aan. "Hoe gaat het nu met je?". Ik kijk hem aan. Dylan is letterlijk de vriend met wie je alles kan bespreken. Hij is enorme empathisch en medelevend en geeft altijd goede raad. "Tja wel goed denk ik" zeg ik. Hij lacht en zegt "Miles we zien allemaal hoe gelukkig jij Alex maakt. Jullie twee zo apart van elkaar zien is vreemd. Alsof het zo niet hoort". Ik zucht. Is het zo overduidelijk. "Kijk ik weet waarom je het besloten hebt. Alex heeft het vertelt maar waarom meteen zo definitief besluit maken. Ik weet dat je enorm realistisch bent maar je bent ook nog jong. Wie weet werkt het wel" bemoedigt hij me. De bestelling met ijsjes wordt afgegeven en zonder Dylan een reactie te geven lopen we in stilte terug naar de kleden.

Waarom zeg ik niks terug? Misschien heeft hij wel gelijk...