The Exchange Program

Hoofdstuk 57

Alex

De hele week gaat nu al zo enorm langzaam voorbij. De hele week heb ik Miley al niet meer gezien. Ook niet op school. Ondanks dat ik haar niet meer heb gezien sinds zaterdagavond zit ze constant in mijn gedachte. Matt vertelde me dat ze nu bij Jennie slaapt en dat ze er niet goed aan toe is. Voor zaterdagavond leek Miley onverwoestbaar. Niks dat haar naar de grond kon laten zakken. Tot toen. Toen ik haar zoveel pijn deed. Elke keer als ik terugdenk aan die avond word ik weer woedend. Op mezelf.

Matt kwam met nog wat ophelderenst aanzetten. Hij en de jongens hadden wat rondgevraagd en het bleek allemaal een opgezet plannetje te zijn geweest. Derek had Charlotte zover gekregen om mij te zoenen op het moment dat Miley aan kwam lopen. Ik kwam er ook eindelijk achter wat Miley bedoelde met "Ik wilde hem niet geloven maar hij had gelijk". Matt kreeg van Jennie te horen dat Miley Derek tegenkwam in het park. Hij waarschuwde haar voor mij. Wat een complete onzin lult die klootzak. Kon ze maar weten dat het allemaal opgezet spel was. Ik heb naar mam geluisterd en heb haar de tijd gegeven om na te denken. Het is en blijft Miley's perspectief hoe ze dingen heeft gezien. Als ik meteen tegengas zou geven en gaan ontkennen wat er is gebeurd zou ik het alleen maar erger maken. Gelukkig weet ik dat het goed zal komen. Die gedachte zorgt ervoor dat de situatie een beetje dragelijk is en ik uit bed kom. Dat zegt niet dat ik me goed voel. Ik voel me vreselijk en heb nauwelijks geslapen.

Ik rijd de oprijlaan van school op. Misschien komt ze vandaag wel bemoedig ik mezelf. Ik stap uit de auto en loop naar de jongens. "Hey man" zegt Matt en geeft me een bro hug net zoals Dylan en Scott. We staan wat te praten over de voetbalwedstrijd die eraan gaat komen maar ik krijg niet veel mee. Opeens zie ik iemand naast Jennie lopen. Het is Miley. Even kijkt ze onze kant op en kruist haar blik de mijne. Verbazing slaat op me in als ik zie hoe ze eruitziet. Haar ogen zijn omringd door donkere kringen. De glinstering die haar mooie groene juist nog mooier maakte is weg. Veel tijd dat onze blikken elkaar kruisen geeft ze het niet. Ze kijkt weer vooruit en loopt het schoolgebouw binnen. Het besef dringt nu pas tot me door dat ze compleet gebroken is. Gebroken door mij.