A new start

Part seventy - eight

Reece

Minuten lang staar ik naar de voordeur die achter haar in het slot gevallen. Het beeld van haar met dozen in haar handen blijft zich maar afspelen in mijn hoofd.
Ze heeft werkelijk naar me geluisterd. Toen ik tegen haar zei in het ziekenhuis dat ze moest vertrekken, had ik niet verwacht dat ik in een leeg huis thuis zou komen. Hoewel ik haar niet om me heen kon hebben, haar medelijden absoluut niet wilde, voelt het alsof mijn hart zojuist uit mijn lichaam je gehaald. Met een leeg en eenzaam gevoel sta ik daar maar.
Ik schrik pas op uit mijn gedachten als ik doorheb dat ik schokkerig ademhaal. Ik draai me om en strompel naar de bank waar ik mezelf languit op laat vallen.
Met een zucht haal ik mijn telefoon uit mijn broekzak en neem zonder te kijken op. 'Ja?' 'Lieverd, ik wilde je laten weten dat wij ook thuis zijn. Hoe is het daar?' Ik sluit mijn ogen en knijp in mijn neusbrug. 'Prima.' 'Zo klinkt het anders niet.' 'Ik ben gewoon moe mam, niks aan de hand.' De leugen proeft bitter op mijn tong, maar ik voel niet de behoefte om haar te vertellen dat Maddie weg is. 'Ik heb Vince laten weten dat we thuis zijn. Dat is het minste wat ik kon doen. Volgens mij is die jongen kapot.' 'Waarom denk je dat?' Ik hoor haar enkel diep ademhalen. 'Hij heeft elke dag wel iets op haar voicemail achter gelaten. Ik heb gewoon zo'n voorgevoel.' Ik antwoord niet. 'Ga slapen, schat. Ze is oké. Alles komt goed.' 'Ja ja.' mompel ik om haar af te wimpelen. Ik hoor haar nog net een "ik hou van je" mompelen voordat ik ophang.
Ik sta op, wil naar mijn slaapkamer gaan en mijn ogen sluiten, om vervolgens de komende tijd niet wakker te worden, als er ineens hard op de deur wordt geklopt.

Ik trek de deur open en meteen stapt hij naar binnen. 'Hoe is het met haar?' Ik sla mijn armen over elkaar en kijk recht in de bloeddoorlopen ogen van Vince. 'Ze is oké.' 'Oké?' 'Ze moet herstellen en dan kunnen ze verder kijken. Vooral haar knie zal een probleem worden, maar ze kunnen daar nu nog niks over zeggen. Pas als ze zwelling weg is zal er een prognose komen.'
Hij laat zijn hoofd in zijn nek vallen en gaat met zijn handen door zijn haar. Ik hoor hem diep ademhalen en voor enkele ogenblikken sluit ik mijn ogen.
'Hoe is het met jou?' Ik haal mijn schouders op, een antwoord ontwijkend. 'Waar is Maddie?' Ik open mijn ogen en zie hem vragend de woonkamer inkijken. Even kijkt hij me aan, maar ik blijf stil. Hij loopt de gang door maar loopt dan snel naar haar kamer als hij ziet dat ze niet in de woonkamer is.
'Shit.' snauwt hij. Hij draait zich naar me om en meteen is de wanhoop en woede van hem af te lezen. 'Je heb het verneukt vriend.' is het enige wat hij zegt. Fronsend kijk ik hem aan.
'Toen wij hier voor het laatst waren, toen ze net terug was, hadden we gezien dat ze naar appartementen aan het kijken was. Mae is helemaal geflipt. Ze kon niet geloven dat ze jou zomaar zou opgegeven. Maar ze vertelde dat jij haar weg wilde hebben. Jullie relatie was een vergissing.' Hij maakt aanhalingstekens met zijn vingers en ik voel woede langzaam mijn lichaam overnemen. Ik bal mijn handen tot vuisten en probeer rustig te blijven. 'Mae is zo weggegaan. Wilde niks meer van Maddie horen. Ik vertelde haar dat ze rustig moest blijven. Jullie wat tijd geven. Ze houdt van je, ik had nooit gedacht dat ze het echt zou doen.'
Zijn blik staat kwaad, onbegrijpelijk. 'Ze houdt verdomme van je en jij heb haar weggejaagd.'
Mijn vuisten verslappen en doelloos hangen mijn handen langs mijn lichaam. De woede zet zich om in wanhoop en verdriet.
'Ik kon het niet aan om nog iemand te verliezen. Eerst pa, nu Avery bijna. Wat als ik over een paar jaar wordt gebeld en zij het is? Wat als zij ineens moet vechten voor haar leven? Ik kan het niet. Niet nog eens.' Een snik verlaat mijn keel, maar het boeit me niet. Ik doe niet eens de moeite om het te verbloemen. 'Ik wilde haar medelijden niet. Maar toen begon ik te denken, en het is beter dat ik haar nu zou duwen dan dat ik haar verlies over een paar jaar.'
Vince zet een stap naar voren en legt een hand op mijn schouder terwijl ik ruw mijn traan wegveeg. 'Ik kan het niet nog een keer aan.' zeg ik nog eens, Vince aankijkend terwijl mijn blik troebel wordt.
'Iedereen loopt gevaar. Het leven zit vol risico. Je kan de mensen waarvan je houdt niet zomaar wegduwen omdat ze misschien ooit een ongeluk of iets krijgen.' zijn fluister stem klinkt ruw. Beverig haal ik adem terwijl zijn woorden op me in laat werken.

Hij duwt me mee naar de bank en duwt niet veel later een glas water in mijn handen die ik gulzig leegdrink. Ik haal mijn handen langs mijn wangen en weeg de tranen weg.
'Waarom heb jij elke dag een voicemail achter gelaten?' De woorden van mijn moeder klinken door mijn gedachten en ik kan het niet laten om mijn vraag te stellen. Vragend kijk ik naar Vince die naast mij verstrakt.
'Toen ik elke dag bij jou was, toen jij zo in de put zat, zijn Avery en ik close geworden. Ik moest gewoon haar stem horen. Ik moest weten hoe het met haar ging.' Ik knik enkel.
'Ik ben jou nog elke dag dankbaar hoe jij die gast heb aangepakt.' Het is niet meer dan een fluistering en meteen dringen beelden van toen mijn hoofd binnen. 'Ik had het veel eerder moeten zien.' zeg ik enkel. 'Ik ook.' 'Ze had wel dood kunnen zijn, man.' In een kleine hoeveelheid voel ik de paniek weer tot me binnen dringen.
'Dat is ze niet. Ze is sterk. Zo verdomde sterk. Ze gaat dit overleven en doen alsof er nooit iets is gebeurd. Die meid is sterker dan wij ooit zullen zijn.'
zegt hij ruw.