A new start

Twenty - three

Maddie

Nog even haal ik mijn handen door mijn haar maar dan loop ik de badkamer uit. Reece heb ik de hele ochtend nog niet gezien. Normaal is hij de eerste die in de woonkamer zit en koffie zet, maar toen ik rond half tien de woonkamer inkwam zat hij niet op de bank. Tegen de tijd dat ik mijn ontbijt op had begon ik zelfs te twijfelen of hij wel thuis was, maar toen ik wilde gaan douchen hoorde ik iets vallen en zacht gevloek. Verder lette ik er niet op. Toch had ik wel verwacht dat hij uit zijn kamer zou zijn als ik onder de douche zou staan, maar ook dat is niet het geval.
Nu ik alleen op de bank zit open ik zonder er verder over na te denken een sms.

onbekend 10.15
Je bent niet meer dan een neppe leugenaar!

Ik zucht en verwijder het bericht. Zonder er verder over na te denken bel ik Jack die onder de sneltoets staat. Het toestel hoeft maar twee keer over te gaan en meteen klinkt zijn bezorgde stem aan de andere kant. 'Gaat het goed? Wat is er?' 'Niks, niks. Ik wilde gewoon even bellen.' Iets van opluchting klinkt door de zucht die hij slaakt. 'Oke nou, hier gaat alles wel goed. Je moeder raakt steeds meer in de stress door het gala en je vader gaat steeds meer werken.' Ik zucht en haal mijn handen door mijn korte natte lokken. 'En hoe gaat het met jou?' Ik hoor hem zacht grinniken. 'Alles gaat goed. De laatste dingen aan mijn scriptie moeten nog gebeuren maar ik heb wel al een baan met een prima salaris.' Ik rol met mijn ogen maar kan een glimlach niet onderdrukken. 'En met jou?' 'Ik heb mijn eerste en meteen zwaarste tentame achter de rug.' Ik laat mezelf in de rugleuning zakken en trek mijn benen op. 'En, ze hebben mijn nummer. En email adres.' fluister ik. 'Fuck.' vloekt hij. Ik sluit mijn ogen en luister naar zijn tirade. 'Ik los het op.' is het enige wat ik echt goed kan verstaan. 'Jack, dat hoeft niet. Ik kan het zelf,' Maar ik maak mijn zin niet af. Verschrikt kijk ik naar de gang waar Reece zijn kamerdeur ineens open gaat. Snel hang ik op en gooi mijn telefoon naar de andere kant van de bank. Reece zijn vragende blik ontmoet de mijne maar snel ontwijk ik zijn oogcontact. Ik voel mezelf rood worden en de wensen dat hij niks heeft gehoord vliegen door mijn hoofd.
Zonder verder iets te zeggen loopt hij de keuken in en pakt een flesje water. Hij gaat op de andere bank zitten en grijpt zijn telefoon erbij. Ik zucht en buig voorover naar mijn telefoon. Snel stuur ik Jack een bericht dat het me spijt maar verder doe ik niks. Ik staar enkel voor me uit naar de apps. Wanneer de bel gaat springt Reece op van de bank en loopt met grote stappen naar de voordeur. Vince komt met grote stappen binnen lopen en laat zich naast mij op de bank vallen. 'Ben je er klaar voor?' 'Ja.' zucht Reece. Hij laat zichzelf op weer op de bank vallen en dit is het moment dat zijn kleren me opvallen. Het zijn dezelfde kleren als die van Vince. Een grijze joggingbroek en een football shirtje. 'Wat gaan jullie doen?' 'Een keer in de zoveel tijd houden we een voetbal wedstrijdje. Gewoon een spelletje met wat vrienden van het team of van onze high school. Ik had gedacht dat Reece je dat wel zou hebben vertelt.' Ik hoor Reece zuchten maar ik reageer er niet op. 'Kom ook. Het is leuk en Mae zal er ook zijn.' 'Ze wilt niet mee.' Vragend laat Vince zijn blik tussen mij en Reece schieten. Ik zucht onhoorbaar maar let er verder niet op. 'Evan en Mae zijn er al. De rest zal er ook met een minuut of vijf zijn. We moeten gaan.' Achter me hoor ik Reece iets mompelen maar dan staat hij op en loopt langs me heen. Hij stapt in zijn schoenen en trekt een jas aan. Wanneer Vince opstaat kijkt hij me nog vragend aan. 'Weet je zeker dat je niet mee gaat?' Ik knik. 'Het is jullie ding en als ik mee ga word Reece alleen maar chagrijnig.' Hij rolt met zijn ogen maar geeft er verder geen reactie op. Samen lopen ze de deur uit en laten mij alleen achter.
Een kreet van frustratie verlaat mijn longen en ik laat mezelf languit op de bank vallen. Ik staar naar het plafond maar mijn gedachte is compleet leeg. Wanneer mijn telefoon af gaat kijk ik vragend naar het scherm, maar de naam die oplicht verbaast me niet. Ik kom weer overeind en neem op. Ik kan nog niet eens hoi zeggen of een tirade komt me al tegemoet.
'Ik weet niet wat er nu weer aan de hand is maar dit is belachelijk. Jij komt gewoon hier heen en Reece moet eens niet zo kinderachtig doen. Dit slaat weer helemaal nergens op.' Ik grinnik zacht en haal een hand door mijn haar. 'Ik verpest het alleen maar als ik kom. Laat het.' 'Ach, donder op. Ik deel je mijn locatie en dan kom je hier heen. Doe niet zo moeilijk. Ik zie je over een kwartier.' Dat gezegd te hebben hangt ze op. Nog geen halve minuut later heb ik Mae haar locatie. Ik zucht maar loop naar de gang om in mijn schoenen te stappen en mijn jas aan te trekken. Nog even voel ik of ik alles heb, maar dan loop ik het appartement uit en trek de deur achter me dicht.