{Unicode}
"ငါ့ကိုကူညီပါ"
ရန်ကျားလိသည် ဝမ်ယန်နှင့် အကြောင်းအရာ အများအပြား ပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
စစချင်းတွင် ယဲ့ထင်က သူ့အား မည်မျှပင် မုန်းနေခဲ့ကြောင်း ဝမ်ယန်ကို ပြောပြသည်။
သူယဲ့ထင်ကို ပေးခဲ့သည့် ရည်းစားစာသည် ယဲ့ထင်ထံမှ တစ်စစီဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူအစောကြီးထပြီး နှင်းထုကြီးကို အံတုကာ ယဲ့ထင်အတွက် ဝယ်ပေးခဲ့သည့် သုံးမြှောင့်ထမင်းလုံး ပူပူလေးကိုလည်း ယဲ့ထင်က ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ အမှိုက်ပုံးထဲ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးများပေးသည့် ဘီစကွတ်ကိုတော့ စားလိုက်ဖို့ရန် ပို၍ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။ သူယဲ့ထင်ထံ ချဥ်းကပ်သွားလျှင် ယဲ့ထင်က သူ့ကုပ်ကိုကိုင်ပြီး မောင်းထုတ်သည်။ အေးတိအေးစက်နှင့် တိခနဲ ငြင်းပစ်လိုက်တာပင်။
ရန်ကျားလိသည် ဝမ်ယန်အား မိမိနှင့် ယဲ့ထင်တို့ ပဋိပက္ခများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြေရှင်းခဲ့ကြပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း အတူတူ ရှိလာခဲ့ကြပုံကို ပြောပြသည်။
ဝမ်ယန်သည် တစ်လျှောက်လုံး ငြိမ်ငြိမ်ဆိမ်ဆိမ်နှင့် နားထောင်နေခဲ့ပြီး အသံမပြုခဲ့ပေ။
ရန်ကျားလိသည် ပြောရင်းပြောရင်းနှင့် ယဲ့ထင်က သူ့ကို အပျော့ဆွဲဆွဲရင်း ဟော်တယ်ခေါ်သွားကာ အခန်းဌားခဲ့ကြသည့် အကြောင်းအရာကို ရောက်သောအခါမှ ဝမ်ယန်က ကြမ်းရှရှနှင့် ပြောလာလေ၏။
"သူကမင်းကို ဒီလောက်တောင် သဘောကျတာကို၊ မင်းကို အဲ့လိုနာကျင်အောင်လည်း လုပ်ရက်တယ်လား"
ရန်ကျားလိက တစ်ချက် ကြောင်သွားပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ
"မနာပါဘူး"
ဝမ်ယန်သည် ထိုအကြောင်းကို အလွန်အမင်း သေချာနေပြီး ပြောလာသည်။
"အရမ်း နာတယ်၊ သေချာပေါက် အရမ်းနာတယ်"
ရန်ကျားလိက ရယ်လိုက်ပြီး
"လိုက်လျောညီထွေ ရှိနေမယ်။ တစ်ဖက်လူက ပိုစိတ်ရှည်ပြီး၊ မင်းကိုလည်း ပိုချစ်တယ်၊ ပိုတန်ဖိုးထားမယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါလုပ်ရတာ တကယ်အရမ်း ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်"
