Pay The Price

Kabanata 59

Hindi ako alam kung anong oras na noong magising ako. I'm sure as hell it wasn't seven or eight in the morning. It is past that time. Pagod na pagod akong tumayo. Last night, I thought Dimitri will stop at one round but my man doesn't even get tired. Inabot kami hanggang alas dos ng umaga. I look at my clothes. It is his white shirt and boxers. Siya siguro ang nagbihis sa akin dahil pagod na pagod akong humiga katabi niya.

Tiningnan ko ang cell phone ko. Nakita ko ang text ni Tito Paulo na h'wag daw muna akong pumasok ngayon at magpahinga nalang daw muna. Paano niya nalaman na pagod ako?

Nakita ko ang oras sa phone at nakitang 10:46 AM na kaya dali-dali akong tumayo. Ang galing mo, Bella! Bakit hindi mo pa sinakto ng alas dose? Pagbaba ay nakita ko si Dimitri na nagluluto ng pagkain. His bare back welcome my sight. Nakapa- gym shorts lang din siya. Humilig ako sa dingding ng kitchen at pinanood siyang gumalaw. Am I crazy? Because everytime I see him, he just became so much handsome in my eyes. Pa-gwapo siya nang pa-gwapo at ako naman ay pahulog nang pahulog sa kaniya.

"Good morning, baby." He said and went to my place. He kissed my lips and hugged me tightly. "Are you hungry?"

"Hmm," Iyon na lamang ang nasabi ko at saka umupo na sa dining area dahil pinapunta niya ako roon. Habang naghihintay sa kaniya ay hindi ko maiwasan na mapatingin sa singsing na hawak ko. Ang ganda. I can't even believe I'm wearing this kind of jewelry.

"You like it?" Dimitri said and sat next to me. Ngumiti ako sa kaniya at tumango.

"Oo. Ang ganda pero mukhang mahal. Magkano ito, Tri?" Tanong ko sa kaniya.

Umiling lang siya at nagkibit balikat. Pinaningkitan ko ito ng mata. "The prize doesn't matter. I'll buy the whole world for you is you ask me to."

My heart beat fastly at that. He really has a way with his words. "Bakit ka pala nandito? Bakit hindi ka pumasok?" Tanong ko sa kaniya.

"I took a day- off. I want to spend the rest of the day with you." Sabi niya sa akin. "Kumain ka na. Aalis tayo."

"Saan?" Naguguluhan kong tanong.

"It's a surprise, baby." He said and winked at me.

Pagkatapos kumain ay bumalik na kaming dalawa sa kwarto. I pout as I watch him comb my hair. Namumula ang mukha ko nang maalala na naman ang ginawa namin kani- kanina lang.

"Ang sabi mo ligo lang," Nakanguso kong sabi. I heard his low chuckle.

"Sorry, darling. I just can't get enough of you." I watch the way he smile from the mirror. Unti- unti ay kumurba rin ang labi ko paangat.

Hawak ang kamay ko ay sabay kaming dalawa na bumaba papunta sa sasakyan niya. Kuya Garry isn't here today. Binilinan raw niya ulit na mag- day off at makipag- bonding sa pamilya. Habang nag- da- drive ay hawak niya ang isang kamay ko habang ang isa naman ay nagmamaneho. Paulit- ulit niyang hinahalikan ang kamay ko at pamaya- maya ay ngingiti sa akin. Huminto kami sa isang village sa isang bundok. Nang makababa ay namangha ako sa sobrang ganda ng tanawin. Kulay green ang mga damo. Sariwa ang hangin. Tanaw rin ang bundok dito.

"Let's go." Sabi niya sa akin. Sumunod ako sa kaniya at dumiretso kami sa isang bahay. It was an old style house. Halatang- halata sa disenyo nito na may kalumaan at siguro ay madalang mabisita. Tri's eyes became soft and he shrug afterwards.

"Is this your house?" Tanong ko sa kaniya.

"My parent's. We used to be here every vacation." Ngumiti siya nqng tipid at saka kinuha ang susi sa gilid noong bintana. Matapos niyang buksan ang pintuan ay sinalubong kami ng isang painting nilang tatlo. Dimitri is probably just five years old there. Nasa gitna siya ng kaniyang Mama at Papa.

Napapikit ako nang maramdaman ang isang pamilyar na pakiramdam. Para kaming niyakap ng bahay. There is a feeling of welcome there.

"I came here when we broke up. For the past month, I was only here." Nagulat ako sa sinabi niya. Akala ko ay nasa kompanya lang siya at nagtatrabaho. "I can't go to the company because every time I look around, I see you everwhere."

Umupo kaming dalawa sa sofa. Walang alikabok roon at mukhang may naglilinis naman ng bahay. "I came here and just talk to them. Hindi ko alam pero naging paraan ko na siguro iyon para mabawasan man lang ang sakit na nararamdaman ko. I always come here whenever I have a problem. The time I spent here, my mind and heart agreed to only one thing. Nakalimutan ko ang ginawa mo. Hindi nagbago ang pagmamahal ko sa iyo. The only thing I have in my mind is that I love you and I want you back again."

A tear escaped from my eye. Pinunasan niya iyon at saka ako hinalikan sa noo.

"My love for you didn't changed too, Tri. Gumigising ako noong nakaraang buwan na parang may kulang sa akin. Iyon ay dahil hindi kita nakikita. Matutulog ako na nananalangin na sana makita kita kahit sa panaginip man lang." Sabi ko sa kaniya. "Mahal kita, Dimitri."

"I love you too." He kissed my lips. Naputol lang noong tumunog na ang cell phone niya. "I almost forgot we have to attend a ball tonight."

"Huh? Ball? Bakit kasama ako?" Tanong ko sa kaniya.

"Because I want to introduce you to all the people I work with. I want them to know the person that made my heart beat again. The person who made me feel alive."