Ölü Gibi

48. Veda mektupları.

(Mavi'nin 7-8'li yaşları.)
"Gözlerin cine benziyor!"
Küçük Mavi, minik kasabasında ki normal okul günlerinden birini yaşıyordu.
Yine dışlanıyordu, aşağılanıyordu.
Ağlıyordu.
Sınıfının bir köşesine sıkıştırılmış, cani arkadaşları tarafından zorbalığa uğruyordu.
Günlerden 18 Hazirandı.
Ve okulda tüm öğrencilerinin babalarının katıldığı bir organizasyon vardı.
Bu gün babalar günüydü.
Ama Mavinin bir babası yoktu.
"Bahçede baban da yok!" Mavi gibi bir o kadar küçük olan çocuklar kendi aralarında yüksek sesli kahkahalar atıp, Mavi'nin bembeyaz elbisesine basıyorlar ve can acıtacak tekmeler atıyorlardı.
"Ne oluyor orada!" Mavi duyduğu ses ile başını kaldırdı. Çocuklar bir bir kaçarken, küçük Mavi sıkıştırıldığı köşede yalnız kaldı.
Karşısında duran annesine ayağa kalkıp koşarak sarıldı, ve hıçkırıklarını onun bedenine işledi.
"Mavi! Annecim ne oldu!" Annesinin sesi oldukça telaşlı geliyordu. Kızı onun bu hayattaki tek varlığıydı.
"Anne. Benim babam neden yok?" Dedi bağıra bağıra ağlayarak.
Annesi donup kaldı küçük Maviye karşı.
Saçlarının üstüne ufacık bir öpücük kondurdu.
"Senin baban yok annecim."
"Nerede?"
"Çok uzaklarda."
"Peki neden gitti?"
Annesi yutkundu.
"O bizi istemedi annecim."
"Neden istemedi?" "Bir baba kızını neden istemez?" Mavi oldukça akıllıydı.
"Çok soru soruyorsun annecim."
"Ama bu gün babalar günü!"
Annesinin gözleri doldu.
"Herkesin babası onu omzuna alıp hediyeler veriyor!"
"Bende seni omzuma alırım, hediyeler veririm."
"Ama sen annesin! Ben baba istiyorum!"
"Ama baban seni istemiyor annecim."
Küçük Mavi duraksadı. O an o küçücük yaşında yaşayabileceği en büyük acılardan birini yaşadı. Babası onu istemiyordu. Ve bunun bir duvar gibi yüzüne çarpması oldukça acı vericiydi.
Annesi çoğu zaman ona hayaller kurdururdu.
Yalana başvururdu.
Sırf o üzülmesin diye,
Ama bazen gerçekleri görmek gerekliydi.
Ve Mavi gerçekler ile ilk o an tanışmıştı.
(Günümüz)
Orta boylarda olan sırt çantamın içine çoğu bölgesi boş kalacak şekilde bir kaç parça yerleştirmiştim. Saat 02.31'di
1 saat 29 dakika kalmıştı.
Çantayı kenara fırlatıp çalışma masama oturdum. Derin bir nefes aldım, ardından 6 kağıt, 6 zarf ve 1 kalem çıkardım.
İlk kağıda yazmaya başladım;

Armağan'a,
Teşekkür ederim...aynı zamanda da özür dilerim sanırım. Geri dönebilir miyim bilmiyorum.
Ama ben bir çaresini bulurum öyle değil mi?
Sen hep "ne akıllı kızsın!" dersin.
Ben yine o akıllı kız olmayı tercih ettim ve bu hepimizin canını yakıyor, biliyorum.
Her yaram kanadığında ona gülümsemem gerektiğini öğrettiğin, her ağladığımda yüzümde ki tebessümün sahibi olduğun, ve hiç bir zaman umudun tükenmeyeceğini hatırlattığın için...
İyiki varsın Armağan.
Teşekkür ederim.
Ve Özür dilerim...
Bir gün dönemesem bile beni unutma olur mu?
Kağıdı zar zor katlayıp zarfa yerleştirdim.
Ve üstüne Mavi Gamzeoğlu yazdım.
Diğer kağıda geçtim.

Ecem'e,
O güzel, pamuk kalbini kırdığım için özür dilerim.
Ne olursa olsun önümde pamuk ipliğinden de olsa bir kalkan oldun.
Teşekkür ederim Ecem.
Seni çok seviyorum.
O güzel makarnanı,
Zeytinli tostunu.
Ama en çok o güzel sesini özleyeceğim sanırım.
Özür dilerim.
Beni affet, ve onlara sahip çık.
Sen onların annesisin ve onlar küçük birer çocuk.
Bunu en iyi sen bilirsin,
Kağıdı katladım. Ve zarfa koydum.
Ardından diğer kağıda geçtim.

Serhat'a
Abi nedir bilmiyorum.
Bir abim varmış, ama benim için hiç bir zaman olmamış.
Fakat ben abi ne demek biliyorum sanırım.
Sen benim abim oldun Serhat.
Mesafeli olsan da o şefkati, o sevgiyi gördüm sende.
...
Özür dilerim.
Sana bir söz vermiştim. "Ulaş'ı, sizi...asla hayal kırıklığına uğratmayacaktım."
Ama ben yine sözümü tutamadım.
Bana çok kızgınsın. Biliyorum.
Bana güvenmiyordun ve tam güven kazandığım da tekrar kaybettim...
Olsun.
Sen bir daha bana güvenme.
Bu ikimiz içinde en iyisi sanırım.
Teşekkür ederim.
Benden ne kadar nefret etsen de, seni seviyorum.
Sana güveniyorum.
Sen bana güvenmesende...
Kağıdı katladım. Ve zarfın içine koydum.
Titreyen ellerim zaman geçtikçe hissizleşiyordu.
Diğer kağıda geçtim.