𝙉𝙚𝙬 𝙎𝙩𝙪𝙙𝙚𝙣𝙩ⱽᵏᵒᵒᵏ

part 𔘓 71 (last part)

(ادامه از زبان تهیونگ)

لبخند بازی روی لب هام  نشست وقتی دیدم چطور جونگکوک با شتاب به سمت سالن ورزشی برگشت. هنوز میتونستم گرمای بدنش رو روی پوستم حس کنم، و بوی عرقش که با عطر خاص خودش درآمیخته بود، مثل پاداشی تو فضای اطرافم پراکنده بود. بعد از یک سال دوری، بلاخره تونسته بودم اون توی آغوش بگیرم.

صدای زنگ تلفنم من رو از افکارم بیرون کشید. جین بود.

جین_تهیونگ، کجایی؟ نامجون گفت تو رو جلوی سالن ورزشی دانشگاه دید."

تهیونگ+ پیش جونگکوکم و همه چیز روبه راه

جین_چه عالیی، پس تصمیمت گرفتی؟ میخوای بمونی؟

تهیونگ+تا اعماق وجودم و از ته قلبم دلم میخواد برای همیشه بمونم حتی تحمل اینکه بدون جونگکوک پنچ دقیقه تنها باشمم ندارم

سکوت کوتاهی بینمون حاکم شد

جین_خب، وقتی جونگکوک آزاد شد، بیا پیش ما. باید در مورد جزئیات صحبت کنیم

وقتی تماس تموم شد به سالن نگاه کردم. جونگکوک در حال صحبت با مربی بود و گهگاه به سمتم اشاره میکرد. میتونستم تعجب رو توی چهره مربی ببینم اصلا معلوم نیست جونگکوک داره چه چرت و پرتا و دروغایی به خورد این بدبخت میده ، ناگهان مربی برگشت و با حالت متاسف و غمگین و به شدت ترجم برانگیزی بهم خیره شد بعد دستی روی شونه جونگکوک گذاشت و اون مرخص کرد

وقتی جونگکوک به سمت من دوید، چشماش برق میزد. این همون نگاهی بود که من عاشقش شده بودم

تهیونگ+چی‌ داشتی بهش میگفتی؟

جونگکوک_شاید طی یه دروغ بزرگ بهش گفته باشم که تو تصادف کردی و فراموشی گرفتی و دچار معلولیت مغزی شدی و الان احتیاج داری ازت مراقبت کنم و باید زودتر برم

تهیونگ+میکشمت جونگکوک باور کن

همراه با جونگکوک به آپارتمان جین و نامجون برگشتم

وقتی وارد آپارتمان شدیم، جین و نامجون با نگاهی که ترکیبی از نگرانی و خوشحالی بود، به ما خیره شدن

نامجون با دیدن لبخند عمیق من و چشمای درخشان جونگکپک نفس راحتی کشید
نامجون_خوب پس بلاخره باز صلح بینتون برقرار شد.

جونگکوک سرخ شد و سرش پایین انداخت. من اما بدون خجالت دستم رو دور کمرش حلقه کردم.

تهیونگ+ بله و من تصمیم گرفتم دیگه برنگردم
جونگکوک با شتاب سرش رو بالا اورد و بهم خیره شد