Ritim [BXB]

~117~ Sıfır

Güz

Günler, aylar sonra her gün uğradığım cennetten cehenneme dönüşen o yerin önündeydim. Ritim Bar. Sigaramdan bir nefes çekerek gözlerimi kapattım. Burada koşturan herkesi dün gibi hatırlıyordum. Harry'nin yangına Akdeniz için dalışı, Yalgın'ın dostunu bırakmayışı... Ne çabuk cehenneme döndüğünü fark edememiştim. O çığlıklar, haykırışlar, ağlamalar... Beynimden asla silinmiyordu. Mercan beni psikiyatrist arkadaşına yönlendirip ilaç yazmak zorunda kalmıştı. Zihnimdeki uğultuyu sadece o bastırabiliyordu.

Kapkara binaya bakmaya devam ettim.

Behzat omzumu sıktı. "Emin misin?"

Başımı salladım. Yalgın ve diğer herkesin burada toplanması on dakika sürdü. Akdeniz dün yaşamış gibi bara bakarken ağlamak üzereydi. "Güz, neden buradayız?"

Riva bakamıyordu bile. Yalgın ise mavi gözleriyle eski yuvamızı baştan sona inceliyordu. Her şeyi, herkese burada yeniden şans vererek LGBT'nin çoğu bireyine sahip çıkmaya çalıştığımızı düşünüyor gibiydi. Çünkü bizim gibi olmalarını istememiştik.

Yalgın'ın elini tutarak çemberin ortasında durdum. "Burası bizim hayallerimizdi ve yıkıldı."

"Güz,"dedi Harry üzgün bir sesle.

"İlk yıkılan hayalimiz değildi. İlk kaybımız da olmadı. Her zaman katlediliyoruz, eziliyoruz."

Sigaramı söndürdüm.

"Artık hiçbir bireye destek çıkamıyoruz, bittik biz. Ritim'i bitirdiler,"dedim tok bir sesle.

Akdeniz şimdiden ağlamaya başlamıştı. "Düzelecek Güz, biz güçlüyüz. Sen çok güçlüsün."

Bana koşup sarıldığında da susmadım.

"Artık yaşayamıyorum Akdeniz. Nereye baksam yanıyorum, nereye baksam yaralarım kanıyor. Her zaman güçlü gözükmeye çalıştım ama olan sadece bu da değil. Hayatım boyunca zorbalık gördüm, gördük. Yalgınla asla rahat kalamadık. Kendi babam ölene kadar benden nefret etti, o evden gidene kadar dövüldüm. Benim reddedilişim ailemin bakışlarıyla olmadı, herkesin üstüme saldırmasıyla oldu. Bunları kimseye anlatmadım, kendim bile unutmak için içip durdum. Hıncımı Yalgın'dan çıkardım,"dedim erkek arkadaşıma bakarak. Başını hızlıca iki yana salladı. Buruk bir şekilde beni izliyordu. "Öyle Yalgın. Kendim korkaktım, öyle korkaktım ki başta sana saldırdım. Tüm güven sorunlarımı sana yükledim ama sen beni sevmeye devam ettin."

O da sarılışımıza katıldı. "Zor şeyler yaşadın Güz, ailenin seni yıkmasını elbette anlayamam fakat bana sevgine de tutundun. Her an yetmeyebilir ama ben düşmene izin vermedim. Yardımımı psikiyatrist tamamlıyor, ben profesyonel değilim, yine de buradayım."

"Başkası yapamazdı benimle Yalgın."

"Yapmayın şunu,"dedi Riva.

"Birinin ailesinin yıpratması kadar zor bir şey yok,"dedi Harry de. "Çünkü seçim hakkın yok, kaçamıyorsun ki."

"Biliyorum ancak güçlü olamadım, yoruldum."

"Güçlüsün, onlar da yorulur,"dedi Yalgın nazikçe.

Harry ise "Ben her zaman gülerim ama gece deli gibi ağlarım,"dedi. "Neye göre güçsüzsün? Yaşamıyor muyuz?"

"Yaşadığımı hissedemiyorum."

"Nasıl? Ne demek istiyorsun?"dedi Akdeniz kederle.

İç çektim. "Yalgın ile sıfırdan başlamak istiyorum. Biliyorum, söylemedim ama korktum. Benimle gelmemenden korktum."