Ritim [BXB]

~24~ Reddedilen Evlat

Güz

"Baba."

Hastane kokusunun daha boğucu olduğu ufacık odaya girdim, beni gören herkes doğrularak bana döndü. Bazıları ayağa kalkmıştı. Teyzemler, amcamlar, halalarım... Çoğu ufacık odaya sıkışmıştı.

"Abi,"dedi kız kardeşim belime kollarını sararak. Gülümseyip ben de ona sarıldım.

"Nasılsın güzelim?"diye sordum. "Kendini yormasaydın, ben nasıl olsa gelirdim. Biliyorsun."

"Çabuk geldin de,"deyip gülümsedi.

Saçlarını öpüp geri çekildim.

"Baban biraz hastanede kalacakmış, sırayla ziyaret edelim dedik. Hoş geldin kuzum,"dedi halam bileziklerini şıngırdata şıngırdata bana gelirken. Gelip beni zorla öptü.

Babam sararmış yüzüyle duvar gibi baktı bana.

"Doktor ne dedi?"diye sordum.

"Tansiyon, yedi yine tuzlu tuzlu!"diye sızlandı annem.

"Yok lan önemli bir şey. Abartmakta üstüne yok,"diye soludu babam. Bana ters bir bakış attı. "Neden geldin?"

"Ay Hasan o nasıl laf ablam, gelmiş çocuk işte. Babası değil misin?"

Duraksamadan cevap verdi.
"Değilim."

Gülüp başımı salladım. Böyle olacağını bile bile gelmiştim, çünkü onun aksine benim babam olduğunu düşünüyordum.

"Baba, abim kaç yaşında? Farkına vararak davran."

"Karışma sen, küçüksün anlamıyorsun."

"Kızım sana ne dedim?"diye kızdı annem. "Seninle ilgili bir durum yok."

"Ben öyle düşünmüyorum,"dedi Gamze başını dikleştirip.

Nazikçe kolunu tuttum ama susmadı. "Seni hala seven bir oğlun var, sen ise hasta halinle bile iğrenç davranıyorsun."

"Gamze, ne biçim konuşuyorsun babamla?"diye bağırdı amcam da. Atlamasa şaşıracaktım.

"Abime düzgün davransın o zaman!"

"Güzelim tamam,"deyip kolundan tuttuğumda amcam aptal aptal bağırıyordu. "Gel su alalım."

Gamze önden sinirden titreye titreye çıktı.

"Başka bir şey ister misin?"

Elini başına koyup nefesini düzene sokmaya çalıştı. Sinirlendiğinde bana benziyordu, kolayca siniri geçmezdi.

"Çok biliyor ya her şeye atlıyor!"

Omuz silktim. Kolumu omzuna attım. "Ben umursamıyorum, sen neden umursuyorsun?"

Dolu gözlerini yere dikip sustu.

"Kurabiye alalım."

"Çocuk değilim artık,"diye homurdandı. "Bunun değişmesini istiyorum. Herkesin seni ezmeye çalışmasından çok bunaldım! Eskisi gibi güzel bir aile olalım istiyorum! Kaç sene oldu babam...Gerçekten bunaldım abi tamam mı? Sen nasıl alttan alıyorsun onu? Sanki sana hiç hakaret etmemiş gibi nasıl davranıyorsun? Öyle değil misin? Değişmedin, değişemezsin. O zaman neden söylediklerini sindiriyorsun?"

Karşımda artık çocuk yoktu, biliyordum. On altı yaşındaydı ve gerçekten olgun bir kızdı Gamze.

"Değişmeye mi karar verdin?"diye soludu.

Güldüm. "Beni hiç tanımadın mı?"

Asık yüzü aydınlandı.

"Bak, hasta diye alttan alıyorum. Zaten kavga etmekten de çok sıkıldım. O kadar çok insan böyle ki, artık zerre acıtamıyorlar. Ben kendimi biliyorum. Bakıp dinliyorum ve gidiyorum. Çünkü kimse kimseyi anlamıyor güzelim. Ona veya parasına ihtiyacım yok, kendi hayatımı kurdum çünkü hayatımı yaşamak istiyorum ama sen her zaman onun bir parçasısın. Anladın mı?"