The Bulletproof Fan

Bulletproof 27

"Ava ba't ang bagal mo ngayon? Alam mong fanmeeting ngayon! Dalhin mo yan doon."

"Yes. Manager Joon."

Nagbow ako bago umalis sa harapan ni Manager Joon. I am not feeling well today. Ikaw ba naman mabasa ng ulan kahapon tapos ang lamig pa ng lugar. Naiwan ko sa apartment ang payong ko dahil sa ka mamadali kaya heto magdusa ka Ava. At ang nakakainis kung kailan napakabusy namin dahil last day of Fanmeeting ngayon sa isang Dome. Mas madaming aasikasuhin.

"Manager-nim ito na nga pala yung damit na susunod na susuotin nila!"

Pagmamadali kung lagay sa mga damit. Tumango naman yung mga Manager na busy rin kakacheck sa mga gagamitin.

"Unnie? Ayos ka lang ba? Namumutla ka kasi."

Nginitian ko yung batang make-up artist. Tinulangan niya akong ilagay ang mga damit.

"Okay lang ako. Nabasa ako ng konti sa ulan kahapon mawawala rin ito. May mask kaba diyan. Baka makahawa ako ng sipon."

Tumango ito. I was flattered seeing how concerned she was. Nilagyan niya ng mask ang mukha ko at pagkatapos ay inayos niya ang buhok ko.

"Unnie ang init mo. Magpahinga ka kaya muna."

Umiling ako sa kanya. Hindi pwede. Ngayon pang magiging busy kami diyan pa ako magpapahinga.

"Nandiyan na sila! Maghanda na kayo."

Sigaw ni Manager Kim. Pagpasok ng Bangtan mas lalong nagkagulo ang room.

"Namjoon!! Dito ka!"

"Kookie-yah! Ito ang isuot mo!"

"Taehyung wag muna magulo."

"Yoongi hindi pa tapos ang fanmeeting. Wag ka munang matulog."

"Hoseok ayusin mo yang damit mo."

Si Jin? Madali lang yan. Para nangang Prinsesang nakaupo.

"Jimin dito ka. Tapos ka na bang nagbihis?"

Wait make-up artist to ni Jimin? Lumapit si Jimin at umupo sa hinahawakang stool ng babae.

"Oo eto na yung susuotin ko."

Tumango ito at ngumiti habang nakatingin sa make-up artist gamit ang salamin.

"Nasaan si Ava? Paki sabing kunin na yung susunod na damit."

Napapikit ako ng marinig ang boses ni Manager Joon. Aish! May trabaho ka pa Ava! Tumalikod na ako papuntang door kung saan nandoon si Manager Kim.

"Ava? Ikaw ba yan."

Nagbow ako at naglakad ng mabilis ng bigla niyang hinawakan ang balikat ko.

"Mr. Kim nagmamadali kasi ako."

"May sakit ka ba?"

Umiling ako bilang sagot. Tinanggal ko mula sa pagkakahawak ang balikat ko. Pahinto-hinto ang takbo ko dahil umiikot yung paligid ko. Napasandal yung isang kamay ko sa pader. Not now Ava.

"Geez not now."

Nanghihina na yung mga tuhod ko. Konti nalang matutumba na ako. Nangbiglang may humawak sa katawan ko. Iniling ko yung ulo ko para mawala ang pagkahilo ko at tumingin sa sumalo sa akin. Dalawa silang naka cap at nakamask. Isa ba sila sa back-up dancers or what.

"Miss are you okay?"

Matigas nitong englis. Inayos ko ang pagkakatayo ko.

"Hyung mukhang hindi siya maayos! Namumutla kasi siya."

Sabi ng katabi niya.

"Ayos lang ako. Kamsahamnida."

Nakita kung lumaki ng konti ang mata ng katabi niya pero agad naman siyang siniko sa kasama niya.

"Yung totoo? Ayos ka lang? Kasi-"

"No really! I'm okay."

Iiling kung sabi at agad naglakad ulit. Mas binilisan ko pa. Napangiti ako ng matanaw ko ang sasakyan sa parking lot ng bigla na naman akong mahilo. Sinubukan kung humawak sa pader pero hindi umabot yung kamay ko. Ava I don't think your legs can move anymore. The next thing I know it's pitch black!

"Ava?"

Nakarinig ako ng tawag sa akin. Sa pagbukas ng mata ko nakakita ako ng puting liwanag. Geez this is not those typical stories that I will asked "Where am i?" of course I know this is Hospital!

"Ava!"

Lumantad sa harapan ko ang mukha ni Mr. Kim. There's something in my nose. Tinanggal ko ito. Hell! I am fine!

"Kumusta yung fanmeeting. Successful ba?"

Hindi sumagot si Mr. Kim at umiling lamang ito na tela dismayado tanong ko. Kinabahan ako bigla.

"Nagkagulo ba? Ano nangyari?"

"Wala. Okay ang lahat. Pero ikaw?"

Hah pero ba't ganyan ang itsura niya. Kumunot ang noo ko.

"Ang ibig kung sabihin okay ka lang ba?"

Napatingin ako sa dextrose na patuloy na tumutulo. Umupo ako ng maayos. Hinawakan ko kung saan yung karayom. What the? I don't need this. Hinawakan ni Mr. Kim ang kamay ko.

"May sinat lang ako ng konti. Naulanan kasi ako kahapon."

"Noong nakaraang araw Ava."

Napa awang yung bibig ko dahil sa sinabi niya. Wait did I heard it right?

"You're kidding right?"

Napangiti ako ng sakastiko sa kanya. Sino niloko nito?

"Natulog ka ng isang araw kahapon straight walang labis walang kulang. Sabi ng doctor naestress ka raw at dahil na rin sa pagod. Kulang rin sa tulog at malnutrition."

These explain why I am starving right now. Naging busy these past 3 days kaya ganun nalang kapagod katawan ko.

"Alam mo na-"

"I'm okay Mr. Kim. Napagod lang ako these past few days."

Tapos nabasa lang ako ng ulan. Mawawala rin ito.

"Hindi ka rin kumakain ng maayos."

Umiling itong nakatingin sa akin. Tela mali lahat ang nagawa ko.

"Kumakain ak-"

"Sa tamang oras."

Nagkatinginan kami. Mr. Kim I know your concern but I'm okay, really!

"Sinabihan naman kitang wag mong pilitin ang sarili mo. Alam kung sa katawan palang na yan hindi mo kakayanin kaya sinabihan na kita kung hindi mo kaya wag pilitin. Hindi kita tinulongang makapasok sa BigHit para pahirapan sarili mo."

Inayos nito ang glasses niya na parang kausap lang ako sa business meeting. Strikto niya akong tiningnan. You let me in because you know how much I wanted to see Bangtan. Napayuko ako.

"Hangga't nandito ako sa Korea Mr. Kim kailangan kong tulungan ang Bangtan. Those happiness they gave me three years ago until now ka-kaya... They are my inspiration kaya ko natutunang tumayo mag-isa. They gave me hope to live! And I think I have to repay it!"

Lumapit sa akin Mr. Kim at hinawakan ang kamay ko.

"Mali ka Ava. Oo ginawa nila ito para maging inspirasyon sa mga tao pero hindi sila nanghihingi ng kapalit sa inyo. Ang pagmamahal lamang ang gusto nila. Sapat na sa kanila yun. Hindi mo kailangang pahirapan ang sarili mo."

Sabi nito at hinawakan ang balikat ko. Pinilit niya akong mahiga hanggang maramdaman ko ang lambot ng unan. Inangat niya ang kumot at nilagay papuntang leeg ko.

"Magpahinga ka na muna. Wag kang mastress! Kumain ka ng maayos at sa tamang oras. Ako na bahala sa BigHit."

Hindi ako makapagsalita. Tumango lamang ako at nginitian si Mr. Kim. Ginulo nito ang buhok ko. I felt comfortable. Maraming salamat Mr. Kim. Parang naging kuya at tatay na rin kita. The last thing I saw is Mr. Kim's face at least not the parking lot.

Bangtan's there Ava they are always there. I think Mr. Kim's right I got myself over worked.