A dream

47.I think I'm loosing my mind

-Βρε Σον , πρέπει να της το πεις.
-Και δηλαδή τι θα της πω;Πως θα της πω ότι την απάτησα;Λέω και νιώθω τα καυτά μου δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά μου στην σκέψη του να την απατάω.Δεν μπορώ να πιστέψω πως είμαι αυτό που πάντοτε συχαινόμουν και τώρα η Κάθριν μου ανησυχεί για το τι μπορεί να μπυ συμβαίνει και φέρομαι έτσι παράξενα.Εάν το μάθει πως έκανα κάτι τέτοιο ,θα απογοητευτεί και πολύ φοβάμαι πως θα χάσει την εμπιστοσύνη που έχει σε εμένα και δεν θα με συγχωρέσει.Θα έχει δίκιο εάν το κάνει , εξάλλου δεν της αξίζω , την έχω στενοχωρήσει τόσες φορές στο παρελθόν και από ο,τι φαίνεται θα το ξανακάνω , γιατί είμαι ένας ηλίθιος.
-Σε παρακαλώ , ηρέμησε λίγο και παίρνει ανάσες .Προσπάθησε να χαλαρώσεις λίγο, κάνεις κακό στον εαυτό σου , δεν το καταλαβαίνεις;
-Μα τι άλλο μπορώ να κάνω ;Έχω αποτύχει σε όλα και ως σύζυγος και σαν μελλοντικός πατέρας ...είμαι ανεύθυνος και δειλός.Λέω και τα δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό μου χωρίς να τα ελέγχω και τα νιώθω να κατεβαίνουν στον λαιμό μου , δεν κάνω όμως τίποτα για να τα εμποδίσω , δεν με ενδιαφέρει , νιώθω πως είμαι ένας αποτυχιμένος για τα καλά.
-Λοιπόν Σον , άκου, θα φύγουμε από εδώ θα περάσουμε πέντε λεπτά από το σπίτι μου για να σου βάλλω λίγο άρωμα μήπως και φύγει αυτή η τσιγαρίλα από πάνω σου και μετά θα παμε στο σπίτι σου , να βρεις την Κάθριν.
Λέει κοιτάζοντας μέσα στα μάτια μου που κοιτάζουν κάτω στο πάτωμα , όπως κάνει κάθε αποτυχημένος σαν εμένα.
Αναγκαζομαι και υποχωρώ .Ξέφυσάω και πηγαίνω προς την πόρτα .Τα μάτια μου είναι υγρά και νιώθω σαν να βούτηξα το πρόσωπό μου στο νερό.Πρέπει όμως να σταματήσω να κλαίω , γιατί δεν έχω όρεξη να νε δει κανένας άλλος σε αυτή την κατάσταση .Έτσι παίρνω χαρτομάντηλο που έχω στην τσέπη μου και σκουπίζω το πρόσωπό μου.

....στο αυτοκίκητο....
-Ρε Σον πες κάτι , από την στιγμή που φύγαμε από το στούντιο , δεν έχεις βγάλλει λέξη.Λέει ο Μπράια χωρίς να πάρει τα μάτια του από τον δρόμο.Εγώ το μόνο που κάνω είναι να κοιτάζω έξω από το παράθυρο προσπαθώντας να χαλαρώσω.
-Μπράιαν , δεν ξέρω πως θα της το πω;Λέω μετά από όλη αυτή την ώρα δεν είχα πει τίποτα .
-Σον , πρέπει όμως να της το πεις και θα σου πρότεινα να μην της το πεις πολύ απότομα , πρέπει να της δείξεις πως το έχεις μετανιώσει.
-Ναι , το βρίσκεις εύκολο αυτό;Αμφιβάλλω εάν υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος σε αυτό ν τον κόσμο που θα το έπαιρνε ψύχραιμα αν ερχόταν ο σύζυγός του και του έλεγε "γεια αγάπη μου , σε απάτησα , σε αγαπάω όμως".Του λέω κάπως εκνευρισμένος και απελπισμένος ταυτόχρονα.
-Απλά ηρέμησε και πες της το αύριο το πρωί , που θεωρητικά θα είναι πιο ξεκούρεστη και θα έχει καλύτερη διάθεση.
-Δεν το πιστεύω αυτό που έκανα.Λέω και με τις παλάμες μου καλύπτω το πρόσωπό μου.
Νιώθω ένα δάκρυ να κυλάει και το σκουπίζω με τον αντίχειρά μου προασπθώντας να κρατήσω την ψυχραιμία μου.

...είκοσι λεπτά αργότερα...
Φτάνω έξω από το σπίτι και παίρνω μια ανάσα πριν τοποθετήσω το κλειδί στην πόρτα , την σπρώχνω προς τα μέσα και νιώθω την καρδιά μου να χρυπάει γρήγορα και το άγχος να κοντεύει να με τρελάνει.
Μπαίνω στο σπίτι και δεν βλέπω την Κάθριν , μάλλον θα βρίσκεται σε κάποιο άλλο δωμάτιο.
Την ψάχνω σε όλο τον πρώτο όροφο , άλλα δεν είναι πουθενά.Τότε ανεβαίνω γρήγορα τα σκαλιά και αρχίζω να αγχόνομαι , αφού ούτε η Κάθριν δεν είναι πολύ καλά ψυχολογικά τον τελευταίο καιρό , είναι σαν έχει κάποιοου είδους κατάθληψη και φοβάμαι πως μπορεί να ...Όχι Σον , μην σκέφτεσαι έτσι , είναι όλα στο μυαλό μου.
Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να βρω το θάρρος να της πω την αλήθεια.
Μπάινω μεσα στο δωμάτιό μας και ούτε εκεί δεν είναι , έχει αφήσει και το κινητό της εδώ , που μπορεί να βρίσκεται;
Το άγχος μου αυξάνεται όλο και περισσότερο και νιώθω πως το οξυγόνο τελειώνει.Πρέπει να συνέλθω , μπορεί απλά να πήγε κάπου και να ξέχασε το κινητό της , βέβαια θα μου το είχε πει εάν κανόνιζε κάτι.
Πηγαίνω τότε προς την πόρτα της βετάντας και τραβάω γρήγορα την κουρτίνα , η οποία για κάποιο λόγο είναι κλειστή.
Εκείνη την στιγμή , αυτό που αντικρίζω με αφηνει με το στόμα ανοιχτό , αποκλείεται να βλέπω καλά , μάλλον θα έχω παραισθήσεις.
Αποκλείεται να είναι αυτό που βλέπω.Η ανάσα μου γίνεται όλο και πιο γρήγορη και νιώθω σαν να με πνίγει κάποιος...