I'll take you to another world -harry styles fanfic

Hoofdstuk 46

-Harry's pov-

Ik bijt hard op mijn lip en laat mezelf weer vallen op de metalen stoel die er staat. Dan zie ik dat ze terugkomt. Een sprankje hoop ontstaat. Dan krijg ik iets wat ik verdien. Een harde klap in mijn gezicht. Ik doe mijn best om de tranen weg te knipperen, en gelukkig kan dat. Ze waren nog net zo lief geweest om wat te doen aan mijn been,  anders zat de hele vloer nu onder bloed. Ik blijf zwijgen, en kijk naar hoe ze tegengehouden wordt door de agenten. Ik kan mezelf gewoonweg niet tegen haar verdedigen. Ze heeft gelijk. Ik had nooit met ze mee moeten gaan. Toch gaf het ergens wel weer een vette kick.. Ik schud die gedachtes van me af. Ik moet niet overal het positieve inzoeken. Ik kijk naar hoe ze weggaat. "Je moeder is ingelicht, ze zal binnen enkele minuten aankomen"  Ik bijt op mijn lip en kijk naar het verband om mijn been, die alweer helemaal bebloed is. Ik zucht, en ram mijn hoofd met woede op de tafel. Aangezien ik al een strafblad heb, en boven de 16 ben, zal het me dit keer niet zo gunstig uitkomen. Ik kan het nog steeds niet begrijpen dat ze me hebben achtergelaten. Dit is zo anders dan eerst. Ik bedoel, ik heb wel vaker een mes in me gehad, maar in de andere bendes waren we zo veel... hechter.. Als broeders. Dit is gewoon vies verraad. Ik bijt hard op mijn lip  en zie de deurklink langzaam omlaag gaan. Mama. Het is niet voor niets dat papa uit ons huis geplaatst is. Hij was een non-stop drankorgel en kindermishandelaar. Mama was altijd zo lief. Nog steeds, terwijl ik het niet verdien. Ze zegt dat het niet mijn schuld is. Ik trek mijn bandana verder over mijn hoofd. Dan hoor ik na een tijdje Mam's naaldhakken op de metalen vloer klinken. De stoel voor me word naar achter getrokken, en weer aangeschoven. "Harry.." Begint ze zacht. Ik kijk omhoog en slik zacht. Ze heeft dit keer tranen in haar ogen. Haar ogen zien er al roodbehuild uit. "M-mama' Zeg ik schor. Ze pakt mijn hand vast. Het maakt me niet uit dat ik er als een kleuter uitzie. Ik heb mijn moeder gewoon gemist. Mijn vader heeft een verbod gekregen om bij ons in de buurt te komen, en mama moet overwerken om alles nog te kunnen betalen. Ik heb geen broers of zussen, en zo... uit pure eenzaamheid ben ik dit geworden. Het monster dat ik nu ben. En het ergste is ook nog, dat ik het ergens leuk vond. Die spanning. "Harry.. wat heb je gedaan?" De teleurstelling die weerklinkt in haar stem, snijdt pijnlijk hard in mijn oren. "I-ik ben weer begonnen.." Zeg ik zacht en schor. Ik schraap mijn keel kort en durf haar nog alitjd niet aan te kijken. Dan pakt ze ook mijn andere hand vast. "Je weet dat je dit keer niet zomaar vrij komt hé" Vraagt ze. Ik knik zachtjes. Dan zie ik haar kijken naar de agent, die knikt. "Je moet naar de rechter. Die gaat beslissen welke straf jij krijgt.. En het word zeker langer dan een maand..' Er rolt een traan over haar wangen. Meestal kwam ik er makkelijk af; 1á2 nachtjes in de cel en een paar uur taakstraf.  Mijn moeder staat op en knuffelt me, en ik druk haar strak tegen me aan. "Ze is weg..' Hoor ik haar tenslotte zeggen. Luider dan alles wat ze ervoor zei. "Hoe kon je zo stom zijn? Hoe kon je je weer uit de hand verliezen. Hoe kon je weer meedoen aan die stomme weddenschappen?" Ze praat steeds luider, met steeds meer teleurstelling en steeds meer tranen. "Dit is niet wat ik wou dat mijn kleine, lieve, vrolijke jongen zou worden!" Ze doet een stap van me vandaan, en draait zich met de rug naar me om. Ik hoor haar zacht snikken, en besef dan pas dat de tranen ook over mijn gezicht rollen.  "Mevrouw, uw tijd is voorbij" Hoor ik een zware stem zeggen. Ik knik kort en mijn moeder loopt richting de deur. Ik voel dat ik handboeien omkrijg en naar voren word geduwd. Ik ben geen crimineel. Echt niet. We lopen door naar het deel van de gevangenis zelf, waar ik zal moeten verblijven. Morgenochtend is de rechtzaak. Ik moet mijn kleren uitdoen, en al mijn bezittingen afgeven. Er zat nog een foto van melody en mij in mijn zak. Ik trek de gevangeniskleding aan en word begeleid naar een cel. Gelukkig zit ik alleen. Ik ga op mijn harde bed liggen, en probeer in slaap te vallen. 

-

Hope you liked it :) Comment, vote and share! Have a lovely day everyone :D xxliselotte