Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 2

Εγώ και ο αδερφός μου περπατούσαμε...

"Αμαλία, εγώ έφτασα, το δικό σου είναι πιο κάτω.... μήπως θέλεις να έρθω μαζί σου;" με ρώτησε.

"Εμμ όχι, δεν χρειάζεται..."του απάντησα.

"Και αν έχει σκάλες; Πώς θα ανέβεις;"

"Δίκιο έχεις.....άντε πάμε....να μου δείξεις και τον δρόμο"του είπα και του χάρισα ένα χαμόγελο.

Περπατήσαμε κανένα δεκάλεπτο και φτάσαμε...

"Αυτό είναι;"τον ρώτησα.

"Ναι γιατί;"

"Είναι..... είναι..."δεν ήξερα πως να το πώ.

"Διαφορετικό;"

"Ναι, περίπου" βασικά ηταν το άκρως αντίθετο από αυτό που πήγαινα εγώ πριν από δύο χρόνια.... αλλά δεν πειράζει καλύτερα, να κάνω μια καινούργια αρχή.

Το σχολείο ήταν λίγο μικρότερο, είχε πολλά παιδιά απέξω σε ομάδες, μιλούσαν δυνατά και βρίζανε ελεύθερα, το κορίτσια ήταν μαζεμένα σε παγκάκια και λογικά κουτσομπολεύαν.

"Λοιπόν πάμε;"με ρωτάει ο αδερφός μου και γω του γνέφω θετικά και ξεροκαταπίνω.

Κάναμε μαζί το πρώτο βήμα, μετά κι άλλο, κι άλλο. Ένιωθα ότι όλοι είχαν σταματήσει να κάνουν αυτό που έκαναν και να με κοιτάνε. Τα πόδια μου έτρεμαν...

"Νίκο; Δεν αισθάνομαι τα ποδιά μου"του είπα και κάνω ένα βήμα πίσω.

"Μην ανησυχείς, θα είναι από το άγχος....μην ανησυχείς για τίποτα"μου είπε.

"Νίκο.... είσαι ένα εννιάχρονο πιτσιρίκι..."του απαντώ.

"Δεν έχει σημασία ηλικία.... αλλά η δύναμη που κρύβει ο καθένας μέσα του"

Πάει την ψώνισε και αυτός.....
Ποιά δύναμη καλέ; Δεν βλέπει τα κοκαλιάρικα χέρια του και το μικροκαμωμένο σώμα του;

Και φτάσαμε στο δύσκολο σημείο...τις σκάλες.... Δεν λέω μπορώ να της ανέβω αλλά πονάνε λίγο τα γόνατα μου και να μην πάθω κάτι χειρότερο χρειάζομαι βοήθεια....

Ο Νίκος έβαλε το χέρι μου στον​ ώμο του και με βοήθησε να ανέβω τις σκάλες.

Τότε άκουσα κάτι χαχανητα και υπονοούμενα κάτι παιδιών αλλά δεν έδωσα σημασία.

"Ευχαριστούμε μεγάλε μου, τώρα μπορείς να πηγαίνεις..."του είπα.

"Μα και αν έχει και άλλες σκάλες μέσα;" με ρώτησε.

Δίκιο έχει.... και αν έχει και άλλες;
Πώς θα της ανέβω; Με διακτίνιση;
Αυτό είναι όντως ένα πρόβλημα... ένα μεγάλο πρόβλημα μπορώ να πώ.