Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 25

Φώτης
.................

Μου είπε να περάσω μέσα στο σπίτι της, έτσι την υπάκουσα και μπήκα.

Με το που μπήκα μέσα αντίκρισα την είσοδο του σπιτιού της με ένα έπιπλο σαν μεγάλο κομοδίνο όπου εκεί άφησε τα κλειδιά της. 

Ύστερα στρίψαμε αριστερά, και βρεθήκαμε στο σαλόνι το οποίο ήταν στις αποχρώσεις του μπορντό και του μπεζ, στο βάθος μπορούσα να δω την κουζίνα.

"Κάθισε" μου είπε η Αμαλία και πήγε μέσα στην κουζίνα.

Ο μικρός της αδελφός ο Νίκος κάθισε απέναντι μου κοιτώντας με με δέος και θαυμασμό, ακόμα μπορούσα να διακρίνω αυτή του την λάμψη στα μάτια του.

"Είσαι απίθανος!!!"είπε σπάζοντας την σιωπή που επικρατούσε.

"Αλήθεια;"τον ρώτησα κάνοντας τον ανήξερο.

"Ναιιι!! Ήσουν τρομερός εκεί..."σηκώθηκε" που έδινες μπουνιές, κλοτσιές" μου είπε κάνοντας τον αναπαράσταση με τα χέρια του.

"Σε ευχαριστώ πολύ, μικρέ"του είπα και τότε γύρισε και με αγριοκοίταξε.

"Το όνομα μου είναι Νίκος, όχι μικρός"μου είπε θυμωμένα σαν να τον έθιξα. 

"Ααα συγγνώμη, Νίκο"του είπα και τότε εμφανίστηκε ένα χαμόγελο στο πρόσωπο του και η Αμαλία κρατώντας μια κόκκινη τσάντα, προχωρούσε προς το μέρος μας.

Η Αμαλία κάθισε δίπλα μου και άνοιξε την κόκκινη τσάντα διπλασιάζοντας την.

Μέσα είχε ότι φάρμακο φανταστείτε από οινόπνευμα μέχρι ντεπον, και από χάπια περιόδου μέχρι χάπια πίεσης. 

"Ωπ εγώ πρέπει να φύγω"είπε ο Νίκος και σηκώθηκε.

"Ε-εε π-που πας;"τον ρώτησε η Αμαλία με σπαστή φωνή. Τότε κατάλαβα ότι δεν θέλει να μείνει μόνη μαζί μου.

"Έχω αγγλικά"της απάντησε.

"Μόνος σου θα πας;"τον ρώτησε.

"Όχι, θα περάσει ο Μάνος με την μαμά του"της εξήγησε, τότε ακούστηκε μια κόρνα αυτοκινήτου "πρέπει να φύγω"της είπε"χάρηκα πολύ για την γνωριμία, ελπίζω να τα ξαναπούμε" είπε αυτή την φορά σε εμένα και έφυγε.

Ο Νίκος φάνηκε να με έχει υπερσυμπαθήσει... αυτό είναι καλό γιατί το αδύνατο σημείο της Αμαλίας είναι ο μικρός της αδελφός, οπότε αν τον πάρω με το μέρος μου θα μάθω πολλά και θα φέρω και πιο κοντά μου την Αμαλία.