Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 64

Αμαλία
...............

Σήμερα είναι Δευτέρα... Η αρχή της εβδομάδας, κάτι μέσα μου μου λέει ότι είναι και μια νέα αρχή...

Ο ουρανός είναι καταγάλανος μερικά σύννεφα έκαναν βόλτες στον ουρανό παρέα με μερικά περιστέρια. 

Κοίταξα μπροστά μου ο Νίκος προχωρούσε με γρήγορα βήματα, προσπαθούσε να ξεφύγει από την συζήτηση που είχαμε πριν. 

Φτάσαμε στο σχολείο του, μερικά παιδιά φώναζαν παίζοντας στην αυλή του σχολείου, ο φύλακας άνοιξε την πόρτα.

"Γειά Αμαλία, τα λέμε στο σχόλασμα"μου είπε και μπήκε μέσα στο σχολείο. 

Καθώς προχωρούσε του φώναξα "Νίκο... ο μπαμπάς σήμερα το πρωί ήταν πολύ χαρούμενος και οι δύο μας ξέρουμε πόσο καιρό έχουμε να τον δούμε έτσι... Νόμιζα ότι ήσουν αρκετά μεγάλος για να το καταλάβεις και μόνος σου... Αλλά τελικά είσαι ακόμα ένα μικρό παιδί"ο Νίκος σταμάτησε, είχε σφίξει τις γροθιές του, δεν γύρισε προς το μέρος μου"Δεν χρειάζεται να σου πω κάτι άλλο, τα λέμε το μεσημέρι"του είπα και έφυγα. 

Περπατούσα προς το δικό μου σχολείο, όταν έφτασα στην είσοδο είδα την Μαρία να με περιμένει.

Με το που με είδε με αγκάλιασε σφικτά.

"Καλημέρα Μαρία"της είπα και με καλημέρισε και εκείνη.

"Μαρία θέλω να σου πω κάτι..."της είπα και την κοίταξα. 

"Οkay"της απάντησα και πήγαμε στις τουαλέτες μας.

"Λοιπόν για πες"μου είπε και άφησα την τσάντα στο νεροχύτη. 

"Νομίζω ότι είμαι ερωτευμένη..."της είπα και εκείνη γούρλωσε τα μάτια της. Ύστερα με κοίταξε με ένα πονηρό πλάγιο χαμόγελο.

"Και γω"απάντησε σκύβοντας το κεφάλι της.

"Όχι νομίζεις, είσαι!!"της απάντησα και με κοίταξε στα μάτια"Τι εννοείς;"με ρώτησε. 

"Φαίνεται ότι είσαι ερωτευμένη μαζί του...ο τρόπος που τον κοιτάς, του μιλάς, μιλάς για εκείνον..."της είπα και της χαμογέλασα, εκείνη κοκκίνισε. 

"Δηλαδή είναι τόσο φανερό;"είπε πιάνοντας τα μάγουλα της.

"Μην ανησυχείς δεν θα το έχει καταλάβει... γιατί μερικές φορές είσαι ψυχρή απέναντι του"της είπα. 

"Αλήθεια;"είπε λίγο απογοητευμένα. 

"Τώρα εσύ θες να το καταλάβει ή όχι;"της είπα γελώντας.