Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 11

Αμαλία
...............

Η καρδιά μου χτυπούσε στον ρυθμό της αναπνοής μου, τα μάγουλα μου είχαν γίνει κόκκινα από ντροπή αλλά και από θυμό.

"Για ξεκαβάλησε λίγο το καλάμι!!"του φώναξα και κατάφερα να ξεγλιστρήσω από τα γυμνασμένα χέρια του.

"Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι εγώ θα σε ερωτευτώ....για θυμίσου λίγο τι μου είχες κάνει σε εμένα αλλά και στην Μαρία..."του είπα με ένα σοβαρό τόνο στην φωνή μου.

"Ναι το ξέρω....έχεις δίκιο... ήμουν πολύ μεγάλος μα-"

"Μηηηη!!!!"του φώναξα.

"Κάλα"μου απάντησε γελώντας"ήμουν πολύ μεγάλος βλάκας.... έχεις δίκιο που δεν με συμπαθείς και δεν με θέλεις.... αλλά όλοι δεν δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία....;"με ρώτησε κάνοντας μια αρκετά χαριτωμένη έκφραση να πω την αλήθεια στο πρόσωπο του.

"Καλά εντάξει αλλά υπό έναν όρο..δεν θα μου ξαναμιλήσεις ούτε θα μου δώσεις ποτέ ξανά σημασία.... εντάξει;"

"Εντάξει.... μισό τιιι;!;!; Γιατί;; Μα αν δεν σου μιλώ πως θα με συγχωρέσεις;"

"Απλώς θέλω την ησυχία μου....αν θες συγχώρεση πήγενε σε ένα πάπα για εξομολόγηση..... αντίο Φώτη...."του είπα σταράτα και έφυγα.....

"Κάτσε περίμενε...που πας;;"άρχισε να μου φωνάζει.

"Όπου θέλω...κάπου που να έχω την ησυχία μου"του απάντησα μέχρι που επιτέλους εξαφανίστηκα από το οπτικό του πεδίο ή έτσι θέλω να πιστεύω.... ελπίζω να μην με ξανακολούθησε.

{...}

"Αμαλία!!!!"φώναξε η Μαρία και έπεσε πάνω μου με φόρα καθώς μπήκα πάνω στην τάξη.

"Όπα....χαχαχα...και και σε εσένα γεια Μαρία"της είπα χαρούμενα.

"Αμαλία τα έμαθες;"με ρώτησε και κάθισε στο θρανίο μας στηρίζοντας το κεφάλι της στον χέρι της.

"Τι να μάθω;"

"Τις πρώτες δύο ώρες δεν θα κάνουμε μάθημα-"

"Γιατί;",την διέκοψα.

"Κάτσε ντε...να συνεχίσω.... λοιπόν δεν θα κάνουμε μάθημα τις δύο πρώτες ώρες αλλά θα κάνουμε μουσική με υπεύθυνο τον Ψηλέα για την χορωδία της τάξης μας"

"Γιατί;;"την ξαναρωτήσα και εκείνη γέλασε.

"Αυτό κάθε χρόνο γίνεται για να βρίσκουν παιδιά να τραγουδάνε στις γιορτές που θα κάνουμε..."

"Ωω τέλεια!!!"της απάντησα ειρωνικά και αναστέναξα...ετοιμάσου για δύορο βαρεμάρας....