Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 39

Αμαλία
...............

Περπατούσα στον διάδρομο καθώς είχαμε φυσική και έπρεπε να πάω πάνω στο χημείο, αναγκαστικά έπρεπε να πάω μόνη μου καθώς η Μαρία για έναν άγνωστο λόγο μου είπε να πάω μόνη μου στο μάθημα και ότι θα έρθει αργότερα.

Έτσι και γω η κακομοίρα, πήρα τα βιβλία της φυσικής από την τάξη και κατευθύνθηκα προς τις σκάλες. 

Καθώς ήμουν έτοιμη να ανέβω με διακόπτει το χέρι κάποιου το οποίο ήταν στον ώμο μου.

Γύρισα να δω ποιος ήταν και προς μεγάλη έκπληξη μου ήταν ο Λάμπρος. 

"Θες να σε βοηθήσω Αμαλία;"με ρώτησε με ένα γλυκό χαμόγελο που έκανε τα μάγουλα μου να πάρουν μια ροζ απόχρωση.

"Όχι... ο-όχι δεν χρειάζεται"του έδωσα την κλασσική απάντηση μου.

"Ναι το βλέπω"είπε και παρά την απάντηση μου τοποθέτησε το χέρι μου στον ώμο του και καταφέραμε να ανέβουμε και οι δύο τις σκάλες πολύ εύκολα. Όταν ανέβαιναμε τις σκάλες μπορούσα να νιώσω την κόφτη του ανάσα να με χτυπάει απαλά στο αφτί σκι στο μάγουλο μου.

"Σε ευχαριστώ... αλλά όπως είπα και πριν δεν χρειαζόταν"του είπα και τότε ο Λάμπρος με σταματήσει βάζοντας το δάκτυλο του στο στόμα μου.

"Αφού το έκανα εγώ χρειαζόταν"μου είπε και μου έκλεισε το μάτι κάνοντας με ακόμα περισσότερο κατακόκκινη.

"Είσαι πολύ γλυκούλα, το ξέρεις;"είπε γελώντας ο Λάμπρος κάνοντας την στιγμή για μένα πιο αμήχανη.

"Ορίστε το κινητό μου"μου είπε δίνοντας μου σε έναν σκισμένο χαρτάκι.

Τι στο καλό; Έτοιμο το είχε;

Χωρίς να πει τίποτα άλλο μπήκε μέσα στην τάξη της φυσικής.

Φώτης
...............

Το κουδούνι είχε χτυπήσει, αυτό σημαίνει ότι έπρεπε να σβήσω το τσιγάρο και να πάω στην αίθουσα της φυσικής.

Ξάφνου είδα την Αμαλία έτοιμη να ανέβει τις σκάλες, αυθόρμητα πήγα να την βοηθήσω αλλά με πρόλαβε ο καινούργιος.

Ο ηλίθιος την ρώτησέ αν θέλει βοήθεια...χεχε φάε τώρα την απόρριψή της. 

Μισό τιιιιιι;!;! Μόλις τώρα την βοηθάει;!;

Τον αλήτη!! Τον άτιμο!! Τον βλάχο!!

Αν το πιάσω στα χέρια....αν τον πιάσω στα χέρια μου!! Που θα πάει δεν θα μου την γλιτώσει!