Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 62

Αμαλία
..............

Είναι εκεί που συναντηθήκατε πρώτη φορά...

Είναι εκεί που συναντηθήκατε πρώτη φορά...

Αυτό μου είπε ο Κώστας και ήμουν σίγουρη που να τον βρω... Ένστικτο πες το, μάντεμα, μοίρα, υποψία.. αγάπη; Δεν ξέρω... Το μόνο που ξέρω ότι θέλω να τον δω...

Περπατούσα στους δρόμους σαν χαμένη για να βρω αυτό το στενάκι που συναντηθήκαμε πρώτη φορά...

Αρχή Flashback

Είχα αργήσει λίγο -όχι ότι με ένοιαζε- αλλά πήγαινα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Τον είδα να κάθεται σε ένα πεζουλάκι έξω από το σχολείο. Με περίμενε κοιτούσε το πάτωμα.

"Ήρθα...." του απάντησε ξεροκαταπίνοντας και τότε σήκωσε το κεφάλι του. Η όψη του προσώπου του μαλάκωσε λίγο, για λίγα δευτερόλεπτα με κοιτούσε περίεργα.

Ξαφνικά με ρώτησα "Έτρεχες;;" εγώ τότε φυσικά και τον αγριοκοίταξα.

"Δεν.... μπορώ....να τρέξω.... έξυπνε" του απάντησα θυμωμένη κοιτώντας κάτω, καθώς δεν ήθελα να τον κοιτάξω στα μάτια.

"Οο... συγγνώμη δεν το ήξερα...."συμπλήρωσε και τότε εγώ ξαναγριοκοίταξα, πιο θανάσιμα αυτή την φορά. "τι;"είπε απορώντας.

"Αλήθεια​ τώρα;; Αυτός ήταν ένας από τους κυριότερους που με έλεγες στραβή, κουτσαμάρα, στραβομάρα, κουτσό, γκαβ-"άρχιζα να λέω αλλά με διέκοψε.

"Εντάξει αρκετά είπες......"μου απάντησε σαν να ήταν γεμάτος με ενοχές.

Τέλος flashback

Σκέφτηκα και γέλασα... Και τότε συνηδειτοποίησα ότι αυτή ήταν η αρχή που ο Φώτης μου χάρισε αξέχαστες αναμνήσεις. Μπορεί η αρχή να μην ήταν η καλύτερη αλλά το τέλος;

Άρχιζε να βραδιάσει, είχε ένα απαλό αεράκι συνάμα με μια ψύχρα. Ο ουρανός είχε διάφορες αποχρώσεις ροζ, κίτρινο, πορτοκάλι που με έκανε να θέλω να δω ακόμα περισσότερο τον Φώτη. Επιτάχυνα το βήμα μου.
Ο ουρανός σκοτείνιασε γρήγορα...

Μπορεί αυτό τον δρόμο να τον κάνω κάθε μέρα αλλά αυτή την στιγμή μου φαίνεται ότι έχω περπατήσει όλο τον κόσμο για να τον φτάσω.

Έφτασα, είδα το πεζούλι που είχαμε δώσει το πρώτο μας ραντεβού. Πήρα μια βαθιά ανάσα, έφτιαξα λίγο τα μαλλιά μου και έκανα το πρώτο βήμα για να περάσω τον δρόμο. Ξαφνικά άκουσα τον θόρυβο που κάνει η μηχανή του αυτοκινήτου, σήκωσα το κεφάλι μου και είδα ότι ένα μπλε αυτοκίνητο ερχόταν καταπάνω μου. Ένιωσα τα μάτια μου να τυφλώνονται, έκλεισα με πολύ πίεση τα μάτια μου.
Δεν μπορούσα πλέον να ακούσω τίποτα παραμόνο το χτύπο της καρδιάς μου.