Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 63

Αμαλία
................

Φώτα κλειστά... σκοτάδι παντού όμως μέσα σε αυτή την αρμονία του μαύρου ένα μικρό φως τρεμοπαίζει αγνοφαίνοντας απαλά το πορφυρό χρώμα του.

Μια φωνή...και άλλη φωνή, πολλές φωνές σπάνε την ησυχία που επικρατούσε...το φως εξαπλώνεται, μεγαλώνει... καλύπτει όλο το σκοτάδι, ένιωσα μια ζεστασιά...όμως σε λίγο έγινε υπερβολική. Εμφανίστηκε καπνός... καπνός και φλόγες παντού, η ανάσα μου κόπηκε... σκοτάδι πάλι...

{...}

Σηκώθηκα απότομα από το κρεβάτι μου, άνοιξα τα μάτια μου. Κοίταξα το δωμάτιο μου, ένα φωτιστικό έδινε ψυχή στο δωμάτιο διώχνοντας το σκοτάδι.

Έτρεμα, η ανάσα μου ήταν κόφτη, ακόμη ένας παράξενος εφιάλτης μέσα στο μυαλό μου. Το κεφάλι μου πονούσε, ένιωθα ότι θα σπάσει. 

Ένιωσα ακόμη μια ανάσα... κοίταξα κάτω, συγκεκριμένα στα πόδια μου.  Είδα τον Νίκο να κοιμάται γαλήνιος αλλά και κουλουριασμένος, αγκάλιαζε τον εαυτό του προσπαθώντας να ζεσταθεί. 

Σιγά σιγά, χωρίς να τον ξυπνήσω, σηκώθηκα πήρα μια κουβέρτα μέσα από την ντουλάπα μου και τον σκέπασα.

Ύστερα ξαναξάπλωσα σιγανά στο κρεβάτι μου, σκεφτόμουν τι έγινε; Πώς με πήρε ο ύπνος;

Αα ναι πήγα να βρω τον Φώτη...όμως ένα αυτοκίνητο...

Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου η εικόνα να με τυφλώνουν φώτα, άκουγα μια φωνή του Φώτη...κακάλωσα, αγνόησα την φωνή του... Ύστερα το άγγιγμα του απότομο αλλά συνάμα και τρυφερό. Με κοιτούσε με μάτια τρομαγμένα φωνάζοντας μου... μετά τίποτα μόνο σκοτάδι... Και μετά αυτό το μικρό φως που τελικά με τύλιξε με τις φλόγες του.

Ξεροκατάπια, φοβόμουν αυτούς τους εφιάλτες που μου στοίχειωναν το μυαλό. 

Φώτης
..............

Κοιτούσα το ανοιχτό βιβλίο μπροστά μου, αλλά δεν το διάβαζα. Τα γράμματα ήταν θολά και έπαιρναν τις θέσεις τους, εικόνες και λόγια της Αμαλίας. 

Την σκεφτόμουν συνέχεια δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ...

Ήμουν τόσο ανήσυχος για εκείνη... ήθελα να μάθω αν είναι καλά...

Ξύπνησε; Κοιμάται; Ονειρεύεται; Κλαίει, γελάει...με σκέφτεται; Αυτές οι σκέψεις και απορίες τριγυρνούσαν συνέχεια στο μυαλό μου. 

Ύστερα η σημερινή σκηνή, η Αμαλία να με κοιτάει με ένα απλανές βλέμμα
"συγγνώμη"ψιθύρισε και έχασε τις αισθήσεις της, έπεσε στην αγκαλιά μου.  Αμέσως με έπιασε χτυποκάρδια, ένιωθα την καρδιά μου να αυξάνει παλμούς μόνο στην σκέψη ότι μπορεί κάτι να πάθαινε η Αμαλία εξαιτίας μου...