Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 10

Φώτης
...............

"Εντάξει ρε Κώστα, άντε τα λέμε..."του φώναξα και βγήκα από την καφετέρια.

Αμέσως το μάτι μου έπεσε σε ένα κορίτσι με κουκούλα, περπατούσε πολύ χαρακτηριστικά, στραβά θα το έλεγα....για μισό είναι η Αμαλία;

Αυτή πρέπει να είναι, αλλά γιατί σταμάτησε έξω από μία σχολή χορού;
Η καημένη αρχίζω και την λυπάμαι...ωω ναι τώρα μου έρχονται διάφορα σκηνικά στο μυαλό...

1)Από μικρή ήθελε να γίνει χορεύτρια αλλά δυστυχώς ποτέ δεν τα κατάφερε εξαιτίας του τραγικού περπατήματός​ της. Οι γονείς την πήγαν σε όλες τις σχολές της Αθήνας αλλά καμία σχολή δεν την δέχτηκε... επειδή ποτέ δεν θα γίνει χορεύτρια...και τώρα που έχει μεγαλώσει, περιπλανιέται φορόντας μαύρα στις σχολές χορού θέλωντας να τις κάψει και να πάρει εκδίκηση!!!

2)Μπορεί στο προηγούμενο σχολείο της μερικά κορίτσια με υπέροχα σώματα από αυτή την σχολή να της κάνανε χοντρό bylling και να την κορόιδευαν ότι ποτέ δεν θα γίνει σαν αυτές.... Τώρα θέλει της κάνει να πληρώσουν για όλα αυτά αυτά, έτσι πίσω από αυτή την ενδυμασία κρύβει ένα μαχαίρι θα μπει μέσα και θα τις σφάξει όλες.....

3)ήταν μια κρύα νύχτα, τα αστέρια έλαμπαν στο ουρανό μαζί με το μισοφέγγαρο και ο άνεμος σου χαίδευε τη μύτη.... ήταν στους δρόμους και τριγυρνούσε με το άθλιο περπάτημα της.... πέρασε από αυτή την σχολή... είδε φως και μπήκε.... εκεί είδε κάτι κορίτσια ονειρικά...που δεν τα φτάνει σε καμία περίπτωση...  αμέσως ζηλοφθονία άρχισε να την κυριαρχεί...... χωρίς λόγο.... βασικά για έναν λόγο γιατί εκείνη δεν μπόρεσε ούτε μπορεί ούτε θα μπορέσει να είναι σαν και αυτές.... έτσι από αυτό το βράδι περνάει κάθε μέρα από αυτή την σχολή...και ονειροπολεί...

Ωωω ναι σίγουρα κάτι τέτοια θα παίζει.....πωπω μπράβο Φώτη πρέπει να γίνεις σεναριογράφος...

Ήταν εδώ και λίγα λεπτά σταματημένη έξω από την σχολή και την έβλεπε χωρίς να κουνιέται καθώς άνθρωποι περνούσαν ανάμεσα της.

Πήγα να φύγω, αλλά τότε θυμήθηκα το στοίχημα..... σκέφτηκα αυτή είναι η ευκαιρία μου να την πλησιάσω και έξω από το σχολειό...

Την έπιασα από τον ώμο, φάνηκε να τρόμαξε γιατί ανασηκώθηκε απότομα.
Γύρισε και με κοίταξε με μια απογοήτευση στα γαλάζια μάτια της.

"Γειά σου.... Αμαλία..."της είπα προσπαθώντας να πω το όνομα της στο τσακ ήμουν να την πω στραβομάρα.