Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 83

Αμαλία
................

Κοιτούσα έξω από το παράθυρο, ευτυχώς μπορώ να δω ακόμα το γαλάζιο του ουρανού, και των ήχο των πουλιών....

Κοίταξα τα χέρια μου ήταν ματωμένα από τα σχοινιά, προσπάθησα να τα λύσω αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Άκουσα το σύρσιμο της πόρτας, η καρδιά μου σταμάτησε, έκλεισα τα μάτια μου εύχοντας ότι αυτό είναι ένα κακό όνειρο και τίποτα παραπάνω. 

"Γεια σου Αμαλία"άκουσα την σιχαμένη φωνή του. 

"Τι θες ;"του απάντησα μονότονα και απότομα.

"Εσένα θέλω... Έλα τώρα που δεν ξέρεις"είπε και ένα σαδιστικό χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη του.

"Μου αρέσει τόσο πολύ που σε βλέπω να κάθεσαι δεμένη στην καρέκλα, τα μάτια σου να είναι πρυσμένα και κόκκινα από το κλάμα και το ξενύχτι"είπε και με έπιασε απαλά από τα μάγουλο.

"Ουαου τι όμορφο χρώμα που έχουν τα μάτια σου..."μου ψιθύρισε στο αυτί.

"Άσε με! Ανόητε! Άσε με ήσυχη!"του φώναξε με όλη την δύναμη μου. "Σε παρακαλώ... Δεν μπορώ άλλο"συνέχισα χαμηλώνοντας τον τόνο της φωνής μου. 

"Μα πιο πολύ μου αρέσει και με ερεθίζει ο τρόπος που με ικετεύεις να σε αφήσω"φώναξε και άρχισε να γελάει.  Το γέλιο του έκανε όλον τον κορμό μου να ανατριχιάσει.

"Είσ-σαι τρελ-λός..."του απάντησα έντρομα.

"Τρελός για σένα...ΝΑΙ"είπε και μου έκλεισε το μάτι του. 

"Με αηδιάζεις"του φώναξα κοιτώντας τον τα μάτια.  Το χαμόγελο του εξαφανίστηκε με πλησίασε και άρχισε να με φιλάει παθιασμένα στον λαιμό. 

"ΑΣΕ ΜΕΕΕ!"Προσπαθούσα να τον διώξω όμως με τα χέρια μου δεμένα δεν ήταν καθόλου εύκολο.

"Κύριε..."άκουσα μια ψιλή φωνούλα, ο Λάμπρος απομακρύνθηκε από πάνω μου. 

"Τι;"γύρισε θυμωμένος και εγώ μαζί του αλλά ευγνώμων.  Ήταν μια κοπέλα, κάπου στην ηλικία μου, είχε μακριά μαύρα ίσια μαλλιά, το δέρμα της ήταν πολύ λευκό και λίγο χλωμό, τα μάτια της ήταν κατάμαυρα σαν τα μαλλιά της.  Ήταν λίγο κοντούλα και φορούσε ένα λερωμένο, παλιό άσπρο φόρεμά, τα χέρια της ήταν μαύρα από κάρβουνο και τα παππούτσια της μαύρα και ξεθωριασμένα.

"Ήρθε ο πατέρας σας"του είπε τόσο σιγανά που με το ζόρι τον άκουσε. 

"Πωω ρε φίλε... Μπελάς και αυτός"είπε πιάνοντας βαρεμένα τον σβέρκο του.