Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 74

Φώτης
..............

"Ρε μ@λ@κα άντε ρεεε, σύνελθε, πια χαμογέλα!"μου φώναξε ο Κώστας σκουτώντας με στον ώμο.

"Πωω ρε Κώστα... άσε με! Η Μάρκος την καλύτερη δουλειά έκανε που δεν ακολούθησε σήμερα..."του είπα καθώς δεν είχα καμία όρεξη για τις βλακείες του. Τότε μου τράβηξε την προσοχή μια κοπέλα, φορούσα γκρι ζακέτα και κουκούλα δεν μπορούσα να δω καλά το πρόσωπο της.

Μόλις άκουσε φωνές κρύφτηκε πίσω από ένα αμάξι. Κάτι μου θύμιζε... "Αμαλία;"ψιθύρισα. Μα τι κάνει έξω από το σπίτι μου;

"Εε; Ρε μ@λ@κα με ακούς που σου μιλάω;"με ρώτησε ο Κώστας αλλά εγώ τον αγνόησα.  Τότε ήρθε ένας τύπος και την πλησίασε..."Εηηη!!! Ρε Φώτη τι έπαθες; Μου φαίνεται ότι χλώμιασες λίγο"μου φώναξε ο Κώστας και γύρισα προς το μέρος του. 

"Ν-νομίζω ότι είδα την..."του απάντησα χωρίς να τελειώσω την πρόταση μου γύρισα πίσω αλλά δεν υπήρχε κανένας.

Έτρεξα προς το αμάξι που πριν λίγο ήταν κρυμμένη η Αμαλία. Κοίταξα κάτω και βρήκα μερικά άχυρα. Έσκυψα και πήρα μερικά από κάτω. 

"Άχυρο;"είπε σκεπτικός ο Κώστας.

"Ήταν πριν κάποιος εδώ..."του είπα.

"Χμμ λογικά θα εργάζεται στην αποθήκη πιο κάτω..."μου απάντησε και γω τον κοίταξα παραξενεμένος.

"Τι αποθήκη;"τον ρώτησα.

"Με ξύλα, άχυρα, τροφές αγροτικών ζώων και κάτι τέτοια... είναι ένα απομακρυσμένο κτίριο πιο κάτω;"μου απάντησε. 

"Για μισό... αυτή η αποθήκη έκλεισε πριν δύο χρόνια...τώρα είναι ερειπωμένη..."του είπα. Ωχ όχι έχω ένα άσχημα προαίσθημα. 

"Συγγνώμη Κώστα...τα λέμε αργότερα"του απάντησα και έφυγα. 

"Εηη που πας;"μου φώναξε ο Κώστας αλλά εγώ συνέχισα να τρέχω.

{...}

Έφτασα...το μέρος ήταν ερειπωμένο όπως ακριβώς το θυμώνουν...ή όχι και τόσο...

Είχε φως, κάπνοι έβγαιναν από το σπασμένα παράθυρα. Είδα κάποιον να βγαίνει.  Έτρεξα προς το μέρος του.
Κρύφτηκε πίσω από ένα δέντρο.

Ήταν ο Λάμπρος! Είχε ένα σαδιστικό χαμόγελο στα χείλη του και άναβε ένα τσιγάρο.  Καπνίζει; Δεν το ήξερα...

"Μαλα-"φώναξα αλλά πηγαίνοντας να του επιτεθώ ένα χέρι με σταμάτησε κλείνοντας μου το στόμα.