Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 36

Αμαλία
...............

Δεν έπρεπε ποτέ να γίνει αυτή η μέρα...το ήξερα από την αρχή ότι όλα θα πάνε χάλια. Αλλά εγώ πήγα γιατί τον άκουσα αν και στην αρχή με μια μικρή δόση εκβιασμού...όμως μετά τον εμπιστεύτηκα...για έναν ανεξήγητο λόγο. Αυτά τα καστανά του μάτια μου έκφραζαν σιγουρότητα, αυτό το χαμόγελο του μου έδινε θετικές σκέψεις, τα λόγια του μου έδωσαν κουράγιο.

Έτσι έγραψα στο τετράδιο μου, σταμάτησα το γράψιμο και ένα δάκρυ κύλησε στην σελίδα.

Δεν ήξερα τι άλλο να γράψω, συνέχεια τα λόγια της Αφροδίτης έτρεχαν στο μυαλο μου, χωρίς σταματημό.

Αρχή Flashback

"Αλλά πιο πολύ χάρηκα, που τώρα εγώ έχω πάρει την θέση σου στο σχολείο, το αγόρι σου και φυσικά το σόλο που ποτέ δεν χόρεψες και ούτε πρόκειται αφού ποτέ δεν θα μπορέσεις με αυτά τα πόδια... πλέον είσαι ένα τίποτα με στραβά πόδια"μου είπε η Αφροδίτη με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο στα υπερβολικά κόκκινα χείλη της.

Τότε όλα πάγωσαν γύρω μου, η μουσική άρχισε να ακούγεται πιο σιγά, το ίδιο και τα γέλια και οι φωνές.

Ένιωσα δάκρυά να κυλούν στα μάτια μου τόσο πολλά σαν καταρράκτης... πλέον δεν υπήρχε επιστροφή

Δεν ήθελα να με δουν να κλαίω, κανένας τους ιδίως ο Φώτης. Έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα από το μαγαζί, άκουγα τον Φώτη να φωνάζεις το όνομα μου αλλά η πολυκοσμία τον εμπόδισε να με φτάσει.

Ευτυχώς λίγο πιο κάτω υπήρχε μια περιοχή με ταξί, έτσι πήρα ένα και κατάφερα να πάω σπίτι. 

Τέλος flashback

Από τότε έχουν περάσει δύο μέρες, είμαι σε μία κατάσταση τόσο τραγική όπως ήμουν πριν καιρό.

Κάθομαι μόνη στο δωμάτιο μου, δεν θέλω να μιλάω σε κανέναν ούτε στον αδερφό μου.  Ο πατέρας μου δεν έχει έρθει, και όπως είπε θα αργήσει να γυρίσει.

Για μια στιγμή σήκωσα το κεφάλι μου κλείνοντας το τετράδιό μου, κοίταξα το παράθυρο ήταν κλειστό, δεν έμπαινε φως αφού είχα κλειστά και τα παντζούρια.

Όλα ήταν σκοτεινά μέσα στο δωμάτιο, άνοιξα ένα μικρό φως στο κομοδίνο μου, άνοιξα την ντουλάπα και βρήκα το λάπτοπ μου.

Το άνοιξα να βρω μουσική, έβαλα ένα από τα παλιά αγαπημένα μου κομμάτια, που μου άρεσαν να χορεύω τότε.

Το τραγούδι λέγεται viva la vida, ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια.

Μόλις άρχισε να παίζει, χιλιάδες σκέψεις, συναίσθημα και αναμνήσεις έκαναν την εμφάνιση τους.