Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 67

Αμαλία
...............

Ήταν η πιο όμορφη μέρα που έχω ζήσει, είμασταν μαζί συνέχεια, περνούσα τέλεια, γελούσα, ήμουν ο ευατός μου... και όμως ήταν ψέματα, ζούσα ένα ψέμα, όλα καταστράφηκαν. Δεν θέλω να τον ξανά δω ποτέ!

{...}

"Αμαλία" ήρθε από πίσω μου κλείνοντας μου τα μάτια. Εγώ γέλασα. 

"Τώρα που σχόλασαμε που θες να πάμε;"με ρώτησε και κάθισε δίπλα μου στο παγκάκι. 

"Εμμ δεν ξέρω όπου θες εσύ"του απάντησα χαμογελώντας του. Τότε πήγε να με φιλήσει αλλά εγώ τον σταμάτησα.

"Ντροπή, είμαστε σε σχολείο"του υπενθύμισα, κοιτώντας τον στα μάτια. 

"Καλά"μου απάντησε σαν παραπονεμένο παιδάκι. 

"Θες να πάμε στο πάρκο;"του πρότεινα. 

"Ποιο πάρκο;" με κοίταξε παραξενεμένος. 

"Αυτό μωρέ που είχαμε πάει μαζί πριν μισό χρόνο περίπου"του είπα και φαινόταν σκεφτηκός. 

"Τιιι; Όχι δεν ξαναπάω εγώ εκεί πέρα, ποτέ ξανά!"μου απάντησε ταραγμένος. Τότε άρχισα να γελάω.

"Σταματά...να γελάς"μου είπε κάνοντας τον θυμωμένο. 

"Καλά... καλά"του είπα μέσα από το γέλιο μου.  

"Λοιπόν βρήκα που θα σε πάω"μου απάντησε και με πήρε από το χέρι.

{...}

"Να 'μαστε!"μου είπε.

"Ουαου...."αναφώνησα "Τι είναι εδώ;"τον ρώτησα με απορία. 

Εκείνος γέλασε, με πήρε πάλι από το χέρι, ανέβηκαμε μια σκάλα και φτάσαμε σε μια ταράτσα. 

"Πω πω, εδώ είναι πολύ ψηλά"του είπα σφίγγοντας του το χέρι. 

"Η θέα είναι ωραία μόνο όταν την βλέπεις από μακριά" μου είπε γελώντας. 

"Ναι..." ψιθύρισα. 

{...}

"Τι ήταν αυτό;"γύρισε ο Φώτης προς το μέρος μου γελώντας.

"Η κοιλιά μου"του απάντησα εγώ συνεχίζοντας να κοιτάω την θέα. Εκείνος γέλασε. 

"Άντε πάμε να φας κοντεύει τέσσερις" μου είπε και σηκώθηκε πάνω.

"Καλά"του είπα και σηκώθηκα και γω μιμώντας τις κινήσεις του. 

"Να σε ρωτήσω κάτι;"του είπα κατεβαίνοντας τις σκάλες.  Εκείνος μου έγνεψε θετικά.