Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 48

Μην κλαίς.... σταματά πια μην κλαίς απλά σταματά.... σταματά να τα ρίχνεις όλα στον εαυτό σου.... άστα όλα πίσω και απλώς προχωρά μπροστά.....και θα δεις όλα θα φτιάξουν... αρκεί να περπατήσεις μπροστά.....

Έτσι μου ελέγε ο πατέρας μου πριν καιρό όταν έκλαιγα έτσι αυτό είπα στον εαυτό μου εκείνη την ημέρα που ένιωσα τόσο άσχημα όταν είδα τον Φώτη με εκείνη την κοπέλα. 

Προσπάθησα να κοιτάξω και να πάω μπροστά και αυτό έκανα.... Πήγα στην Θεσσαλονίκη μαζί με τον Λάμπρο τα Χριστούγεννα, περάσαμε υπέροχα αλλά όχι τόσο όσο το ήθελα κάτι με κρατούσε πίσω στην Αθήνα, κάτι με στεναχωρούσε κάθε μέρα που το σκεφτόμουν και δεν μπορούσα να το ξεχάσω αν και τόσο πολύ ήθελα!!!

"Αμαλία; Αμαλία;!;"άκουσα τον αδερφό μου να μου φωνάζει προσπαθώντας να βάλει τα μικρά του χεράκια μπροστά από το προσώπου μου. 

"Τ-τι είναι Νίκο;" τον ρώτησα μπερδεμένη.

"Φτάσαμε......στο σχολείο μου δηλαδή.... είσαι καλά μήπως σε έχει επηρεάσει το γεγονός ότι τα σχολεία άνοιγουν σήμερα;"με ρώτησε ανήσυχος. 

"Όχι, όχι απλώς ήμουν λίγο σκεφτική"του απάντησα γιατί όντως αυτή ήταν η αλήθεια. 

Περπάτησα λίγο ακόμα είδα την Μαρία, με είδε και εκείνη και αμέσως έτρεξε να με αγκαλιάσει. 

"Καλή χρονιά"μου είπε καθώς με έσφιγγε τόσο πολύ""Ε-πί-σης"της είπα προσπαθώντας να πάρω ανάσα και εκείνη γέλασε.

"Λοιπόν πως σε υποδέχτηκε η καινούργια χρονιά;"την ρώτησα και πήρε μια παράξενη έκφραση ξεροκαταπίνοντας.

"Μαρία.......για πες μου....;"της είπα με ένα πονηρό χαμόγελο.

"Να ....όπως ξέρεις άλλαξα χρόνο μαζί με τον Μάρκο και με την οικογένειά του, ο μπαμπάς του και η αδερφή του με συμπάθησαν πολύ..."είπε με ένα αμήχανο χαμόγελο. 

"Μάλιστα"της είπα.

"Ξέρεις τελικά ο Μάρκος δεν είναι τόσο κακός, όσο ήταν έχει μια καλή πλευρά τελικά...."μου απάντησε.

"Μάλιστα"της απάντησα.

"Ναι αλήθεια λέω, τώρα που δουλεύουμε μαζί έχουμε δεθεί πολύ"μου είπε λιιγο αμήχανα.

"Μάλιστα για συνέχισε"της είπα.

Της απαντούσα έτσι συνέχεια καθώς ήξερα ότι η Μαρία αρχίζει και συμπαθεί τον Μάρκο λίγο περισσότερο από φίλο. Χαιρόμουν πολύ για αυτή , καθώς και γω νόμιζα αυτό για τον Φώτη αλλά τελικά είχα άδικο.