Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 6

"Μπράβο Αμαλία!! Η μυς σου έχουν ζεσταθεί.... βλέπω το σχολείο σου έκανε καλό"μου ειπε ο φυσιοθεραπευτής μου και γω τον αγριοκοίταξα.

"Μην με κοιτάς έτσι Αμαλία!!"μου είπε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά

"Μην γελάς καθόλου!!!Ρε συ Αποστόλη μου αρέσει περισσότερο να μένω σπίτι..."του γκρίνιαξα.

"Ναι αλλά είναι καλύτερα να βγαίνεις έξω, και τα αποτελέσματα φαίνονται...αχ που είναι η παλιά χαρούμενη Αμαλία που πάντα ήθελε να βγαίνει έξω μου λες;"

"Θα σου πω..... Αποστόλη θα σου πω... πήγε εκεί που πήγε το περπάτημα της με λίγα λόγια....κάτσε να το σκεφτώ πέθανε!!!"

"Ρε Αμαλία!!! Το περπάτημα σου έχει καλυτερεύσει πάρα πολύ!! Απλώς έχεις τώρα ένα χουσούρι στο περπάτημα και δεν μπορείς να λυγίσεις τα γόνατα...."

"Επίσης δεν μπορώ, να τρέξω, να πηδήξω, να ανεβοκατεβώ τις σκάλες....ααα ναι ρε συ και δεν μπορώ να χορέψω!!! Ποτέ ξανά!!!"του τόνισα το τελευταίο.

"Και όμως θα ξαναχορέψεις αρκεί να το θέλεις και να το πιστέψεις!!!"

"Μα θέλω...."του απάντησα και ένιωσα τα μάτια μου να βουρκώνουν.

"Ναι αλλά δεν το πιστεύεις..."

"Αφού είναι αδύνατο, ο γιατρός είπε ότι δεν θα μπορέσω να ξαναχορέψω..."

"Ξέχνα τι είπε ο γιατρός, εδώ σου μιλάει ο ειδικός..."μου είπε και έβαλε τα χέρια του στην μέση, εγώ δεν του απάντησα απλώς γέλασα.

Μάλιστα..... δηλαδη ο γιατρός δεν είναι; Τόσα χρόνια σπουδές έκανε...

"Αμαλία; Πόσο καιρό έχεις να πας στην σχολή;"

"Χορού;"

"Ναι..."

"Δύο χρόνια...."

"Δεν σου λείπει;"

"Φυσικά και μου λείπει... ειδικά η μητέρα σου....τι κάνει η κυρία Μάγδα;"

"Μια χαρά είναι.... έχει να σε δει πολύ καιρό.....η καρδιά της πήγε να σπάσει την τελευταία φορά που σε είδε στο νοσοκομείο.... Τώρα αφού μπορείς γιατί δεν πας να της κάνεις μια επίσκεψη;"με ρώτησε ο Αποστόλης.

"Αποκλείεται!! Θέλω πολύ να την δω... αλλά θα μου έρθουν στο μυαλό αναμνήσεις...."

"Ξεροκέφαλη είσαι!! Λοιπόν εγώ φεύγω....τα λέμε σε μία εβδομάδα..."
είπε και έφυγε, άκουσα την πόρτα να κλείνει και τα βήματα του να κατεβαίνουν τις σκάλες.
Είχα πλέον μείνει μόνη μου στο δωμάτιο.