Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 33

Φώτης
...............

Άπλωσα το χέρι μου και χωρίς κανέναν δισταγμό, πάτησα το κουδούνι της πόρτας που έγραφε Εμμανουήλ Σωτηρόπουλος.

Λογικά θα είναι το όνομα του πατέρα της, τώρα που το σκέφτομαι ο πατέρας της που είναι;;;;

"Νίκο πας να ανοίξεις σε παρακαλώ;"ακούστηκε η φωνή της Αμαλίας από μακριά. 

"Περιμένεις κάποιον;"την ρώτησε ο αδερφός της.

"Όχι από όσο θυμάμαι"του απάντησε, τέλεια έχει μνήμη χρυσόψαρου. "Λογικά θα είναι η μαμά του Μάνου"είπε συμπληρώνοντας.

Η πόρτα άνοιξε από τον Νίκο, αμέσως το πρόσωπο του φωτίστηκε που με είδε.

"Πώς και από 'δώ"με ρώτησε  με ένα ιλαρό πρόσωπο.

"Είχα πει στην Αμαλία ότι θα ερχόμουν και σήμερα, από ότι άκουσα το θυμάται"του είπα τελείως ειρωνικά και ο Νίκος χασκογέλασε. 

"Πάνω είναι"μου απάντησε"στο δωμάτιο της" συμπλήρωσε.

Ακούστηκε ένα κορνάρισμα απ' έξω"Ωπ εγώ πρέπει να φύγω, θα πάω στο σπίτι του Μάνου αφου αύριο δεν έχουμε σχολείο"μου είπε βιαστικά και ύστερα έφυγε.

Αφού έφυγε, ανέβηκα τις σκάλες σιγά σιγά για να μην με ακούσει η Αμαλία, η πόρτα του δωματίου της ήταν ανοιχτή, την είδα να κάθεται πάνω στο παράθυρο κρατώντας το λάπτοπ κοιτώντας κάτι πολύ προσηλωμένα. 

"Γειά σου Αμαλία!!!!"της φώναξα επίτηδες για να την τρομάξω.

Η Αμαλία τινάχτηκε προς το επάνω και μετά με αγριοκοίταξε. 

"Φώτη τι κάνεις εδώ;"με ρώτησε λιγάκι εκνευρισμένα αφού προηγουμένως την τρόμαξα. 

"Σου είχα πει ότι την Παρασκευή έχουμε άλλες δουλειές"της θύμισα.

"Πφ... καλά, δηλαδή σήμερα τι θα κάνουμε;"τον ρώτησα. 

"Το πιο σημαντικό πράγμα στο ντύσιμο μιας γυναίκας....το οποίο είναι;"την ρώτησα.

"Το φόρεμα; Τα μαλλιά;"μου απάντησε ρωτώντας με.

"Όχι και όχι!!! Τα παπούτσια"της απάντησα. 

"Θες να παίξεις με τα νεύρα μου, σωστά;"μου είπε με ένα αγριεμένο πρόσωπο κάνοντας με να γελάσω.

"Όχι, θα πάμε για ψώνια σήμερα"της ανακοίνωσα.

"Τι;; Όχιιιι"μου φώναξε.

"Και με τι παπούτσια θα πας λοιπόν;"την ρώτησα σταυρώνοντας τα χέρια μου. "Μην μου πεις με αυτά τα δήθεν ορθοπαιδικά παππούτσια που πουλάει ο κόσμος για να παίρνει χρήματα;"