Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 37

Φώτης
.............

"Θες βοήθεια;"την ρώτησα και της έτεινα το χέρι μου προς το μέρος της.

Σήκωσε το κεφάλι της προς το μέρος μου, τα μάτια της ήταν βουρκωμένα και τα χείλη της ήταν ελαφρώς ανοιχτά.

"Φώτη;"με ρώτησε ξαφνιασμένη.

"Θες βοήθεια;"της επανέλαβα την ερώτηση μου.

"Ο-όχι"είπε την προβλέψιμη απάντηση. Εγώ μη ακολουθώντας την απάντηση της, έσκυψα και την σήκωσα σε στυλ νύφης.

Τα μάγουλα της αμέσως κοκκίνισαν"Άσε με κάτω"μου είπε με σπασμένη φωνή.

Δεν την υπάκουσα καθώς συνεχίσα να προχωρώ κατεβαίνοντας τις σκάλες και έχοντας την αγκαλιά. Η Αμαλία είχε χώσει το προσωπό στο θώρακα μου.

Μπορούσα να νιώσω την κόφτη ανάσα της να χτυπάει στο στήθος μου και μερικά δάκρυα της να βρέχουν την μπλούζα μου.

Κατέβηκα στο σαλόνι, έτσι την άφησα στο καναπέ, η Αμαλία αμέσως έκρυψε το πρόσωπό της σε δύο μαξιλάρια του καναπέ για να μην την βλέπω.

"Είσαι καλά;"ήταν το μονό πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό για να την ρωτήσω.

"Τσου"μου απάντησε χωρίς να με κοιτάξει.

"Γιατί;"την ρώτησα αλλά δεν μου έδωσε απάντηση.

Έτσι και γω την πλησίασα, προσπαθώντας να διώξω τα μαξιλάρια από το πρόσωπο της. Στην αρχή η Αμαλία αντιστάθηκε αλλά κατάφερα και της τα πήρα.

Τα μάτια της κατακόκκινα και υγρά, το ίδιο και τα μάγουλα της, κόκκινα από την αμήχανη στιγμή και υγρά από τα δάκρυα που κυλούσαν.

"Συγγνώμη"της είπα"που σε ανάγκασα να το κάνεις όλο αυτό ενάντια στην θέληση σου"συνέχισα και την αγκάλιασα.

Τότε ξέσπασε περισσότερο σε κλάματα και φωνές πάνω στο στέρνο μου.

{...}

Είχε πλέον ησυχάσει, κοιμόταν γαλήνια πάνω στο στήθος μου. Με απαλές κινήσεις προσπάθησα να φύγω από κάτω της χωρίς να την ξυπνήσω, πήγα να φύγω όταν ένιωσα τα μικροσκοπικό χέρι της να τυλίγεται στο καρπό μου.

"Μην φύγεις"μουρμούρισε και με κοίταξε στα μάτια.

"Καλά... αλλά υπό έναν όρο"της είπα.

"Ακούω"μου είπε και σήκωσε το κεφάλι της.

"Θέλω να μου μιλήσεις για το παρελθόν σου πριν δύο χρόνια και γιατί σε ανάγκασε να είσαι έτσι"της είπα και τότε η Αμαλία αναστέναξε "η πόρτα είναι από 'κει"μου απάντησε ψυχρά.