Everything lost [✓]

Κεφάλαιο 7

"Αυτό Μαρία ήταν καταπληκτικό!!! Είσαι γεννημένη πρωταθλήτρια του μπάσκετ!!"της είπα χαρούμενα καθώς προχωρούσαμε προς το σπίτι μου.

"Σε ευχαριστώ πολύ!!! Είδες το βλέμματα τους!!! Πωπω!! Δεν πρόκειται ποτέ στην ζωή μου να τα ξεχάσω!!"μου είπε η Μαρία πνίγοντας στο γέλιο της.

"Ναι άσε, ο Φώτης είχε μείνει στο κέντρο του γηπέδου και κοιτούσε και ο Μάρκος έβραζε από το κακό του, τους άξιζε έτσι όπως σε μείωναν"της περιέγραψα γεμάτη ενθουσιασμό.

"Ναι...άσχετο...εμ τον αδερφό σου δεν θα τον πάρουμε;"με ρώτησε.

"Όχι, ο μπαμπάς μου γύρισε σήμερα όποτέ τον πήρε εκείνος"της εξήγησα.

"Ααα, ευκαιρία να τον γνωρίσω τον άνθρωπο κιόλας"

{...}

"Γεια σου μπαμπά..."του είπα όταν άνοιξε την πόρτα.

"Γεια σου παιδί μου, αγκαλιά δεν έ-... Αμάλια ποιό είναι το κορίτσι που σε ακολουθεί;"

"Δεν με ακολουθεί μπαμπά.... φίλη μου είναι...."του απαντώ καθώς βγάζω τα παπούτσια μου.

"Αλήθεια;;;"ρώτησε έκπληκτος.

"Ναι αλήθεια, είμαι η Μαρία, χάρηκα για την γνωριμία"είπε ευγενικά η Μαρία έτεινε το χέρι για χειραψία.

Καλά ο μπαμπάς μου είχε ένα χαμόγελό μέχρι τα αφτιά.

"Καλά, εντάξει, τέρμα τώρα οι γνωριμίες, πάμε πάνω"του είπα και ανεβήκαμε στο δωμάτιο μου.

"Τον συμπάθησα πολύ τον μπαμπά σου μοιάζετε, έχετε και οι δύο κάστανα μαλλιά​ και υπέροχα γαλάζια μάτια...."μου είπε η Μαρία.

"Ναι όντως, ο αδερφός μου μοιάζει στην μαμά"

"Αα γι'αυτό είναι ξανθούλης;"

"Ναιι.... τέλος πάντων"

{...}

Η Μαρία με πήρε τηλέφωνο σήμερα το πρωί και μου είπε ότι δεν θα έρθει εξαιτίας ενός κρυολογήματος.

Δυστυχώς εγώ πήγα με το ζόρι σήμερα στο σχολείο.

Μπήκα μέσα στην τάξη χωρίς να πω τίποτα, απλώς κάθισα στο θρανίο μου περιμένοντας να αρχίσει το μάθημα. Τότε ένιωσα από πίσω κάποιος να με σκουντάει.

"Τι είναι;"ρώτησα τον Φώτη.

"Σήμερα δεν θα έρθει η φιλενάδα σου;"

"Όχι, είναι άρρωστη"του απάντησα.

"Άρρωστη!!;!; Τι έχει;"πετάχτηκε από το πουθενά ο Μάρκος.